Powrót

To już trzecie moje spotkanie z Hakanem Nesserem i komisarzem Van Veeterenem. Komisarz depresyjny jak zwykle, a może nawet bardziej, bo poważnie chory, pełen obaw przed czekającą go operacją. I coraz bardziej nie do zniesienia wobec współpracowników. A jednocześnie konfrontujący się z pytaniami zasadniczymi, także tymi o granice sprawiedliwości i granice własne, dotąd nieprzekraczalne. Depresyjne jest całe śledztwo z ofiarą pozbawioną głowy, dłoni i stóp, co w czasach, gdy badania DNA nie były zbyt rozpowszechnione wydatnie utrudniało pracę śledczym. Żmudną operacyjną robotę, podobnie, jak w poprzednich tomach wykonuje cały zespół policjantów z Maardam. Przy okazji poznajemy ich po trochu bliżej, dotykamy ich życia prywatnego, drobnych problemów i radości. Męczymy się wraz z nimi wykonywaniem setek bezowocnych czynności, nie prowadzących do jakiegokolwiek przełomu i frustrujemy brakiem postępów w śledztwie. A Van Veeteren? Koordynuje, słucha sprawozdań, czyta i myśli... Co urodzi się z myślenia komisarza? Tajemnicy nie zdradzę, jeśli napiszę, że osoba sprawcy. Ale i obezwładniająca bezsilność i te drążące pytania... Tak, jak dotychczas, narracja niespieszna, sporo rozmyślań, nieco wątków obyczajowych, pewna przypadkowość w znalezieniu rozwiązania. Wszystko to, do czego u Nessera zdążyliśmy się przyzwyczaić i co można polubić, bądź się do tego zrazić. Jedyny mały zgrzyt to zakończenie. Nie co do koncepcji jednak, bo w świetle przemyśleń i postawy Van Veeterena to koncepcja logiczna ale w zakresie wykonania. Nieco to wszystko dla mnie mało wiarygodne "technicznie", pomimo, że akcja dzieje się w zamierzchłych latach dziewięćdziesiątych. Ale to w zasadzie jedyny mały mankament, a i ja rozbestwiona nieco jestem, więc gwiazdki nie odejmuję.