Powiedz, że zostaniesz

"Szczęście jest tutaj - przycisnął pięść do serca. Tutaj. Albo je czujesz, albo nie, ale ono zawsze jest w nas." Pisząc recenzje trzeciego tomu serii, użyłam słów „Szkoda, że to koniec” i jak widać, autorka zlitowała się nie tylko nade mną, ale pewnie też na wieloma innymi osobami tworząc książkę „Powiedz, że zostaniesz”. Został jej nadany numer 3.5, a znajdziemy w niej dwie części podzielone na tak pożądaną przeze mnie historię Brunona oraz część druga poświęcona Katii – siostrze Nikity. Zacznę więc od historii Bruna. Nie wiem jak wy, ale mi naprawdę trudno było pogodzić się z takim, a nie innym zakończeniem historii Wierki. Rozmawiając o niej z koleżanką zapadły mi w pamięć słowa „Była szczęśliwa, ale mogłaby być bardziej”, bo tak mogłabym podsumować zakończenie, jakie autorka zaserwowała im w poprzednim tomie. Dziś, gdy już jestem po lekturze tego, w jaki sposób potoczyły się losy mężczyzny, nadal odczuwam lekki żal, jednak poznając opowieść Bruna, ale też spojrzenie na całą sytuację oczami Nikity dało mi zupełnie inny obraz tego, dlaczego to nie mogło skończyć się inaczej. Bardzo lubię styl, jakim posługuję się autorka. Cenię tę serię za jej prawdziwość, wielowątkowość i ogrom pracy, jaki musiała autorka włożyć w ich napisanie. Z pewnością jest to powieść dopracowana i pełna emocji. Ja czytałam z zapartym tchem, zwłaszcza część pierwszą, bo bardzo chciałam się dowiedzieć na początku, w jaki sposób Bruno ocalał, a następnie co takiego połączy go z tajemnicza Nairą. Część druga była już nieco krótsza, ale też bardzo ciekawa. Katię pamiętam przede wszystkim z części o Weronice i Nikicie. Kobieta po tym, jak została wdową, skupiła się na wychowaniu syna, oraz pomocy bratu w prowadzeniu interesu. Zakompleksiona, pełna goryczy nie zdaje sobie sprawy, że wracając na jakiś czas do Moskwy i zatrudniając ogrodnika, jej życie wywróci się do góry nogami.. Co takiego tam się wydarzy, musicie dowiedzieć się sami, jednak gwarantuję, że będzie wesoło, zwłaszcza gdy na arenę wkroczy Nikita. Ja kolejny raz dałam się oczarować bohaterom i spędziłam z nimi naprawdę udane godziny. Tym razem definitywnie, bo tak twierdzi autorka, żegnam się z postaciami z tej serii i choć każde z nich znalazło trochę miejsca w moim sercu, to gdybym miała wybrać postać, którą lubię najbardziej, byłby to.. Nikita :D No cóż, jak to mówią, kobiety zawsze wolą niegrzecznych chłopców. Książkę, jak i całą serię z przyjemnością wam polecam :) Mam nadzieje, że tak jak ja, czytając ich historię dacie się porwać i pokochacie ich równie mocno. POLECAM