Powiedz, że mnie kochasz, mamo

"...najdziwniejsze w tym wszystkim jest to, że mam prawie pięćdziesiąt lat, a wszystko złe, zamiast leżeć gdzieś w najgłębszych zakamarkach mojej pamięci, jest ze mną na co dzień. Nie mam wiary w siebie, ona zabiła ją we mnie w dzieciństwie. Kiedy człowiek wciąż słyszy, że jest do niczego, że nie da rady robić tego, co chce, co mu się marzy, w końcu sobie to zakoduje na zawsze." Kiedy dziecko od małego jest oddane na wychowanie dziadkom, kiedy wizyty rodziców zdarzają się od wielkiego dzwonu, kiedy nigdy nie usłyszy od nich żadnego dobrego, ciepłego słowa, nie doświadczy czułego gestu, przytulenia, kiedy nikt nigdy mu nie powie, że je kocha, że jest piękne, mądre, zdolne, że da sobie radę w życiu, a do tego, kiedy już wróci "pod skrzydła" rodziców, doświadcza przemocy, agresji i codziennego znęcania się fizycznego i psychicznego przez ojca alkoholika, nie znajdując wsparcia w matce, takie dziecko nie ma szansy na normalne życie, bo zawsze będzie czuło się gorsze, niedowartościowane, nic nie warte. Bohaterka powieści - Gabi, mimo szczęśliwego małżeństwa i macierzyństwa, kochającego i wspierającego ją męża, pięknego domu oraz oddalenia się od toksycznych rodziców, wciąż boryka się z syndromem DDA - dorosłego dziecka alkoholika, o czym dowiaduje się po wielu długich latach depresyjnych stanów, złych snów, absurdalnego poczucia winy, hektolitrów wylanych łez i dołujących, bolesnych wspomnień. Czy potrafi wyrwać się z tego stanu, czy potrafi wyzwolić się od wspomnień, wybaczyć? O naszej bezwarunkowej miłości powinniśmy bezwzględnie mówić swoim dzieciom, szanować ich wybory, dawać im swobodę, interesować się ich codziennością, problemami, wspierać w trudnych chwilach, doradzać, rozmawiać, oceniać obiektywnie ich zachowania, czasem krytykować, innym razem cieszyć się ich sukcesami i radościami, podnosić na duchu, dodawać otuchy, a przede wszystkim kochać i głośno mówić im o tym.