Powiedz pszczołom, że odszedłem

Dziewiąty tom sagi "Obca" to potężne, liczące w polskim wydaniu blisko 1216 stron pasmo powrotów, codzienności i powolnego zbliżania się do nieuchronnego końca. Diana Gabaldon przyzwyczaiła mnie już do swojego specyficznego stylu, ale ten tom wyjątkowo mocno testował moją cierpliwość, oferując w zamian chwile czystego, emocjonalnego i literackiego piękna.... Po dramatycznych wydarzeniach z poprzednich części powrót Brianny, Rogera i dzieci na prerię Karoliny Północnej przynosi ogromną ulgę. Z wielką czułością odmalowano tu prozę życia osadników we Fraser’s Ridge. Budowanie domu, wspólne posiłki, dorastanie dzieci i powolna jesień życia Jamiego i Claire mają w sobie magnetyczny, wręcz terapeutyczny urok. Sami Jamie i Claire to już nie jest para ogarnięta dziką, młodzieńczą namiętnością, ale ludzie połączeni miłością absolutną – przetestowaną przez czas, wojny i rozłąkę. Ich dialogi, wzajemne zrozumienie bez słów i głęboka intymność to prawdopodobnie najlepiej napisane elementy tej książki. Świetnie wypada też wątek lorda Johna Greya oraz jego skomplikowanej relacji z przybranym synem Williamem, który wciąż przetrawia prawdę o swoim biologicznym pochodzeniu. Wnosi to do opowieści sporo autentycznych emocji podobnie jak stary celtycki zwyczaj „mówienia pszczołom” o ważnych wydarzeniach w rodzinie, nadający powieści piękny, nostalgiczny i lekko mistyczny klimat. Choć książka jest potężnej obojętności, momentami wyraźnie brakuje w niej redaktorskich nożyczek. Przez pierwsze kilkaset stron akcja niemal stoi w miejscu. Przeznaczanie kilkunastu stron na opisy patroszenia zwierzyny, robienia świec czy drobnych sąsiedzkich niesnasek potrafi naprawdę potężnie zmęczyć. Do tego dochodzi mocne rozdrobnienie fabuły. Liczba perspektyw, z których śledzimy historię, drastycznie wzrosła. Skaczemy od Jamiego i Claire, przez Briannę i Rogera, Williama, lorda Johna, aż do młodego Iana. W efekcie niektóre wątki wydają się pourywane lub potraktowane po macoszemu, co sprawiało, że momentami traciłam płynność lektury. Choć nad Ridge wisi widmo rewolucji amerykańskiej, konflikt ten bywa dziwnie odległy i bezkrwawy, aż do finału, w którym nagle i bez ostrzeżenia, brutalnie wkracza w codzienność naszych bohaterów... "Powiedz pszczołom, że odszedłem" nie jest najlepszym tomem w całej sadze – brakuje mu zwartej struktury pierwszych części czy dramatycznego napięcia "Podróżniczki". Nie jest to też powieść, którą czyta się dla pędzącej fabuły – dla mnie stała się ona raczej bezpieczną przystanią. Łapałam się na tym, że zamiast czekać na spektakularne zwroty akcji, po prostu celebrowałam chwile spędzone z bohaterami, których znam od miesięcy i którzy stali mi się przez ten czas niezwykle bliscy. Choć obiektywnie rzecz biorąc, książka ma swoje wady i momentami się dłuży, to ostatecznie otuliła mnie swoim klimatem jak ciepły, znajomy kocyk. I właśnie za to intymne, nostalgiczne doświadczenie bezwstydnie ją doceniam, z niecierpliwością czekając na moment, kiedy znów będę mogła wrócić do tego świata, choć na dziesiąty, finalny tom sagi przyjdzie mi jeszcze trochę poczekać...