Porzuceni

..."Bo żadne istnienie, jeśli było to istnienie przyzwoitego człowieka, nie powinno zostać zapomniane"... Jest to bardzo przyjemna powieść fantastyczno-romantyczna, luźno opierająca się o mit o Hadesie i Persefonie. Znakomicie wplątano w tę opowieść trochę smutku (historia Hannah i pana Muellera),rozważań o śmierci i niespodzianek (tj. zagadka kto jest Furią:). W ogóle podobał mi się ten motyw z Furiami i naszyjnikiem - bo trochę magii nigdy nie szkodzi w powieściach fantastycznych. Lubiłam Hadesa z mitologii greckiej. Bardzo się natrudził aby znaleźć, a później zatrzymać przy sobie żonę i jeszcze miał problem z potężną teściową:). Zawsze też zastanawiałam się jak wyglądało jego małżeństwo z Persefoną - bo zaczęło się dość niekonwencjonalnie! W powieści John - jako odpowiednik Hadesa, był moim ulubieńcem. Pierce też była fajną bohaterką. A ich "burzliwy", "nastoletni" związek wywoływał u mnie uśmiech i z przyjemnością czytałam dalej. Czasami żałowałam, że autorka nie pokusiła się o napisanie powieści, nie młodzieżowej, ale opowiadającej o dorosłych ludziach. Ciężar uczuć byłby wtedy większy. Bardzo ceniłam te cytaty z "Boskiej Komedii" Dantego na początku każdego rozdziału. Jest to klasyka, którą muszę w najbliższym czasie przeczytać! Na minus tej powieści działała pewna rozwlekłość zdarzeń. Tak jakby autorka wiedziała, że pisze serię, a nie jedną powieść. Zatem nie ma punktu kulminacyjnego, wszystko się urywa i w sumie nie wiem, w jakim kierunku cała historia pójdzie. Ostatecznie każdy wie, co stało się z Persefoną.