Porwanie

Książka bardzo chaotyczna, brak w niej, logicznej i interesującej akcji nie wciąga. Zmusiłam się żeby czytać dalej, tylko ze względu na to, że to powieść Chmielewskiej, mojej ulubionej pisarki. Cała akcja toczy się właściwie wyłącznie przy stole, w domu Joanny, gdzie jej goście bezustannie jedzą hurtowe ilości pierogów, przeplatane jakimiś innymi bliżej nieokreślonymi potrawami, które popijają litrami różniastego alkoholu. „…Nabyte wczoraj produkty w pełni zdały egzamin, aczkolwiek pomyliłam pierogi i w jednym garnku ugotowałam razem te z serem i ruskie. Pocieszyłam się szybko myślą, że mieszanina słodkiego sera z kapustą wypadłaby gorzej…. ”Ludzie zeznając na komendzie zwykle nabierają wody w usta, za to wiele powiedzą sobie prywatnie, dlatego pani Joanna i jej przyjaciele zbierają plotki usiłując w ten sposób rozwiązać kryminalną zagadkę. „…Jeśli przychodzi policja i zaczyna pytać, wszyscy wypierają się w żywe oczy, dowcipy to są takie, głupie żarty, wesolutkie, a, cha, cha, a na achacha jeszcze paragrafu nie ma, idiotyczne poczucie humoru każdemu wolno pielęgnować…” Pogadanki te, przy całkowitym braku błyskotliwych dialogów, sprawiają wrażenie wielkiego chaosu, nad którym nawet sama autorka nie panuje. Książka robi się coraz bardziej chaotyczna, liczba postaci zamieszanych w aferę rośnie w zastraszającym tempie, osobiście pogubiłam się w tym i książkę czytałam bez entuzjazmu. Stosując radę autorki „…Na marginesie:, jeśli ktoś nie chce, może nie czytać, proszę to potraktować jak opis przyrody…”, kilka stron czytając pobieżnie.