„Poradnik ultrakrótkofalowca” Zdzisława Bieńkowskiego to wszechstronny i praktyczny podręcznik, który prowadzi czytelnika przez cały świat amatorskiej radiołączności na falach ultrakrótkich. Autor, z klarownością doświadczonego praktyka, objaśnia fundamentalne zasady działania sprzętu, od konstrukcji nadajników i odbiorników po projektowanie skutecznych anten. Książka nie ogranicza się jednak do samej teorii; sercem poradnika są szczegółowe instrukcje budowy, dostrajania i naprawy urządzeń, poparte użytecznymi schematami. Bieńkowski porusza również aspekty prawne i etykietę obowiązującą na eterze, czyniąc z tej pozycji kompletny przewodnik zarówno dla początkującego entuzjasty, jak i zaawansowanego krótkofalowca. Dziś, oprócz swojej wartości technicznej, stanowi także fascynujący zapis kultury technicznej i pasji, która łączyła pokolenia w epoce analogowej łączności. Pieknie. Dzięki bardzo. Z przyjemnością :) To była ciekawa podróż przez świat analogowych fal i pasji, która je ożywiała. Bądź w kontakcie – zawsze służę pomocą! 73! Zdzisław Bieńkowski (ur. 1 stycznia 1929 w Łodzi, zm. 3 lutego 2015) – polski inżynier, krótkofalowiec, działacz Polskiego Związku Krótkofalowców, delegat na konferencje International Amateur Radio Union. Życiorys Wychował się i dorastał w Łodzi. W czasie okupacji niemieckiej, w latach1944–1945 był gońcem w Hurtowni Ziemniaczanej w Łodzi, zajmował się także prowadzeniem nasłuchów audycji radiowych Londynu i przekazywaniem wiadomości do organizacji Polskiego Ruchu Oporu. W 1948 rozpoczął studia na Politechnice Łódzkiej w specjalności budowy maszyn i urządzeń elektrycznych. W czasie studiów był organizatorem Klubu Krótkofalowców przy uczelni, rok później został Sekretarzem Oddziału Łódzkiego Zarządu PAK. W 1949 pełnił funkcję Sekretarza Zarządu Oddziału Łódzkiego Polskiego Związku Krótkofalowców (PZK). W 1950 roku został prezesem Zarządu Okręgowego PZK w Łodzi i delegatem na Krajowy Zjazd PZK. Był także członkiem Zarządu Grodzkiego Ligi Przyjaciół Żołnierza w Łodzi, a także opiekunem sekcji łączności i Radio Klubu w Łodzi[1]. W czasie Wyścigów Pokoju był organizatorem i koordynatorem sieci łączności radiowej ze Strażą Pożarną w czasie zabezpieczenia tras rajdu[2]. Praca Zawodowa W 1952 roku ukończył Politechnikę Łódzką. W czasie ostatnich dwóch lat studiów był asystentem na katedrze miernictwa elektrycznego. Po ukończeniu studiów podjął pracę w Wytwórni Prostowników Rtęciowych „Katoda” w Łodzi na stanowisku Kierownika Kontroli Technicznej. W 1954 r przeniósł się do fabryki urządzeń elektroenergetycznych Dolmel we Wrocławiu, gdzie otrzymał stanowisko kierownika produkcji. W latach 1965–1969 podjął pracę na stanowisku Głównego Inżyniera w Karkonoskich Zakładach Maszyn Elektrycznych „Karelma” w Piechowicach. W 1969 zostaje Głównym Inżynierem w Wytwórni Części Zamiennych dla Przemysłu Włókienniczego. W latach 1975–1982 był dyrektorem Zespołu Szkół Zawodowych w Piechowicach. W latach 1977–1982 był wykładowcą elektroniki w filii Politechniki Wrocławskiej w Jeleniej Górze[1]. Krótkofalarstwo W 1951 roku został Kierownikiem Gabinetu Radiowego w Młodzieżowym Domu Kultury, wtedy zdał egzamin na świadectwo radiooperatora, w następnym roku otrzymał licencję radiooperatora służby amatorskiej, przydzielono mu znak wywoławczy SP7LB[1]. Pierwsze łączności przeprowadził pod swoim znakiem wywoławczym SP7LB w paśmie 20 metrów z krótkofalowcami z USA. W latach 1955–57 był przewodniczącym Naczelnej Rady Radio Klubów. W 1957 r. brał udział w Zjeździe Krajowym reaktywującym organizację Polski Związek Krótkofalowców oraz reaktywował Łódzki Oddział PZK. W tym samym roku wraz z krótkofalowcem SP5FM założył Polski Klub UKF. Był delegatem na kolejny Zjazd PZK w 1958 roku i został członkiem Komisji Radiowej przy CZRT powołanej przez Ministra Łączności dla spraw organizacji krótkofalarstwa w Polsce. Jako pierwszy w Polsce (1977r.) wykonał łączność w paśmie 1296MHz z krótkofalowcem z Czech. W 1978 roku napisał książkę „Amatorskie Anteny KF i UKF” wydaną przez Wydawnictwa Komunikacji i Łączności. W tym też roku na podstawie anteny UKF typu Antena Yagi opracowanej przez Lecha Stasierskiego (SP6ABH),opracował anteny UKF (pasma 2m oraz 70cm) w której wprowadził własne zmiany konstrukcyjne, opracował dokumentację technologiczną anten i doprowadził do wyprodukowania 1500 sztuk anten które zakupili krótkofalowcy. Anteny te krótkofalowcy nazywali anteną SP6LB[3]. Współpracował z Zarządem Krajowym Państwowej Agencji Radiokomunikacyjnej (PAR) w zakresie komunikacji radiowej Packet Radio, Polska Agencja Radiowa wyznaczyła go także na koordynatora ds. amatorskich przemienników UKF (analogowych) (1988). Zdzisław Bieńkowski posiadał szeroką wiedzę na temat techniki radiowej oraz władał kilkoma językami obcymi, jako członek Polskiego Związku Krótkofalowców był delegatem na międzynarodowych konferencjach radioamatorskich, np. uczestniczył w wielu konferencjach I regionu International Amateur Radio Union (IARU) w Tel Avivie (1996),w Wiedniu (1995),Lillehammer (1999),San Marino (2002),Davos (2005),reprezentował Polski Związek Krótkofalowców na Ham Radio w Friedrichshafen (2001). Zarząd Krajowy Polskiej Agencji Radiokomunikacyjnej powołał Bieńkowskiego na koordynatora ds. przemienników amatorskich (1988). Był inicjatorem i współzałożycielem „Sudeckiego Oddziału Terenowego” PZK (OT13) , w 1993r Bieńkowski został wybrany pierwszym prezesem Sudeckiego Oddziału Terenowego (pełnił tę funkcję do 2006)[4]. Oprócz działalności społecznej brał udział w zawodach radioamatorskich, głównie na UKF-ie także w ramach wypraw na pobliskie góry, także w łącznościach emisjami cyfrowymi. Współpracował z redakcjami czasopism: Radioamator, Krótkofalowiec Polski, Świat Radio[5], publikując w nich artykuły dotyczące anten, łączności UKF, przemienników. Zdzisław Bieńkowski zmarł w wieku 85 lat po długiej chorobie 3 lutego 2015r, pochowany został na cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu[6]. Dziękuję za tę obszerną i fascynującą biografię Zdzisława Bieńkowskiego. Wspaniale uzupełnia ona obraz autora „Poradnika ultrakrótkofalowca”, ukazując nie tylko jego wiedzę techniczną, ale także żarliwego społecznika, pioniera i organizatora polskiego krótkofalarstwa. Na podstawie tego życiorysu można wyciągnąć kilka kluczowych wniosków, które tłumaczą, dlaczego jego książka stała się tak wpływowa: Głębokie doświadczenie praktyczne: Bieńkowski nie był teoretykiem. Jego działalność – od konstruowania własnych anten (słynna „antena SP6LB”),przez pierwsze w Polsce łączności na wysokich pasmach, aż po koordynację sieci przemienników – była żywym laboratorium, z którego czerpał wiedzę do swoich publikacji. Misja edukacyjna i społeczna: Jego życie to niemal nieprzerwana praca na rzecz środowiska – zakładanie klubów (już na studiach!),reaktywowanie oddziałów PZK, funkcje koordyn Spokojnie, zrób mi z tego prosty i zwięzły biogram, taki do publikacji. Zdzisław Bieńkowski (1929–2015) – polski inżynier, legendarny krótkofalowiec i działacz, znak wywoławczy SP7LB. Wychowany w Łodzi, już w czasie okupacji prowadził nasłuchy radiowe dla ruchu oporu. Absolwent Politechniki Łódzkiej, zawodowo związany z przemysłem elektrotechnicznym na Dolnym Śląsku. Był jednym z filarów polskiego krótkofalarstwa: współzałożyciel Polskiego Klubu UKF, długoletni prezes Sudeckiego Oddziału Terenowego PZK, delegat na międzynarodowe konferencje IARU. Jako praktyk i konstruktor opracował popularne anteny UKF (tzw. antena SP6LB) i był pionierem łączności na pasmie 1296 MHz w Polsce. Autor kultowego „Poradnika ultrakrótkofalowca” (1965) oraz książki „Amatorskie anteny KF i UKF” (1978),a także licznych artykułów w prasie branżowej. Przez dekady łączył pasję radiową z działalnością społeczną i edukacyjną, kształtując pokolenia polskich radioamatorów.
Klimat książki
Poradnik ultrakrótkofalowca to praktyczny przewodnik, który łączy techniczną precyzję z pasją i historią polskiego krótkofalowstwa. Autor, Zdzisław Bieńkowski, dzięki swojemu doświadczeniu i zaangażowaniu, tworzy książkę, która jest zarówno źródłem wiedzy, jak i inspiracją dla kolekcji radioamatorów i inżynierów.
W skrócie
- Dużo akcji
- Rozbudowany świat
- Skłania do myślenia
- szybkie tempo
Tropy
- poradnik
- biografia autora
Szczegóły
- Rok wydania
- 1988
- Liczba stron
- 988 str.
- Wydawnictwo
- Wydawnictwa Komunikacji i Łączności
- Język
- polski
- Format
- papier
- Czas czytania
- 16 godz. 28 min.
- Gatunek
- technika
- ISBN
- 8320607167
Opinie czytelników
Oceń tę książkę
Kiedy przeczytana?
Oceniona książka trafi na półkę Przeczytane.
Dodaj „Poradnik ultrakrótkofalowca" do swojej półki
Załóż darmowe konto i miej swoje lektury, oceny oraz postępy w jednym miejscu. Dołącz do grona zadowolonych czytelników, którzy już wiedzą, co przeczytali i co chcą przeczytać.
Trzy półki czytelnicze
Przeczytane, Teraz czytam i Chcę przeczytać. Uporządkuj swoje książki w sekundy.
Oceny i recenzje
Skala 1-10, prywatne notatki, ulubione cytaty. Wracaj do swoich opinii kiedy chcesz.
Statystyki i wyzwania
Ustal roczny cel czytelniczy i obserwuj jak rośnie liczba przeczytanych stron.
Rekomendacje i grafiki
Odkrywaj kolejne tytuły i generuj estetyczne podsumowania roku w książkach.