Popioły

To moje drugie podejście do lektury ,,Popiołów", a postanowiłem się w końcu ,,rozprawić" do końca z tym dziełem w ramach wyzwania styczniowego (czytanie klasyki). Zacząłem czytać tę obszerną pozycję na początku lata, później zakładka utkwiła mniej więcej w 2/3 objętości. Bowiem zniechęcenie wzięło górę i książka przeleżała sobie dobre kilka miesięcy na półce. To może świadczyć o tym, że ,,Popioły" nie są powieścią, którą czyta się z niezmienną przyjemnością i zaciekawieniem. Wielokrotnie ta historia mnie nużyła i przytłaczała. No tak czasami bywa, mimo nazwiska wielkiego i uznanego autora. Jest to powieść historyczna, z akcją obsadzoną w czasie wojen napoleońskich, z udziałem polskich żołnierzy. Wzbogacają ją elementy obyczajowe, ukazujące życie dziewiętnastowiecznej szlachty. Dla mnie jednym z jasnych punktów ,,Popiołów" był wątek loży masonów, arcyciekawie opisany. Główny bohater, młody szlachcic Rafał Olbromski, nie wzbudził mojej sympatii, wiecznie zbuntowany, rozrywkowy birbant, utracjusz i kobieciarz, podwieszający się pod protekcję księcia Gintułta. Spora część książki opisuje kampanię napoleońską, także w Hiszpanii. Do polskich wojsk dołącza również Olbromski, bierze udział w ciężkich walkach, zostaje poważnie ranny. Na minus można policzyć nadmiernie przeciągające się opisy nużących fragmentów, które niewiele do akcji wnosiły. Język powieści jest piękny, znać kunszt mistrza. Podsumowując, nie jest to lektura łatwa. Może czytelnika zniechęcać. Jednak z przekonaniem napiszę, że warto przeczytać, choćby systemem ,,na raty".