Ponury tygrys

Dzisiaj Międzynarodowy Dzień Kobiet, a ja przychodzę z książką, która jest świadectwem porażającego sprowadzenia dzieciństwa, kobiecości i cielesności do narzędzi służących zaspokojeniu najgorszych żądz. Tym bardziej wstrząsającym, że stworzona przez Neige Sinno hybryda powieści i pamiętnika mówi o wykorzystywaniu dziewczynki przez ojczyma - osobę, która wedle naszego pojęcia moralności - ma za przysposobione dziecko odpowiadać, chronić je i obdarzać miłością. Autorka pisze z pozycji kobiety dorosłej, matki i partnerki, czytelniczki, która odnajduje przyległe do jej dramatu opowieści. Przede wszystkim jednak, pisze z pozycji osoby, która nigdy nie będzie w stanie zdusić w sobie traumy, może jedynie pokazać, jak nauczyła się z nią żyć walcząc o ukaranie winnego, poszerzając wiedzę i robiąc wszystko, by do naszych umysłów dotarła świadomość ogromu nieszczęścia, jakie może wypływać ze złamanego dzieciństwa. Opisy tego, przez co musiała przejść kilku i kilkunastoletnia dziewczynka, zaciska oczy z niedowierzania. Sinno nie waha się pisać detalicznie, opisując manipulację uczuciami, strach o siebie, a potem i o młodsze rodzeństwo, współwinę matki, która wypierając krzywdę dziecka, koncentrowała się na kłamstwie, jako głównym grechu partnera. Przerażające wizje fizycznego niszczenia przeplatają się z analizą psychiki dorosłych, którzy albo okazali się potworami, albo z tymi potworami nie umieli walczyć. Do własnych doświadczeń autorka dodaje opracowania naukowe, odniesienia do artykułów, jakby próbowała zrozumieć, na pewno nie zaakceptować, chore sily rządzące psychiką oprawcy. Książka nie zamyka się w latach wykorzystywania, ukazuje także siłę potrzebną do walki o sprawiedliwość. Znajdziemy tu więc relację z sądowych batalii i z mierzenia się z bardzo różnymi reakcjami postronnych obserwatorów. Prócz tego, przeniesiemy się w świat rozmów z córką, która musiała poznać 'ochronną' prawdę. W wielu odniesieniach literackich natkniemy się na nazwiska znanych kobiet, które rzadko przytacza się w kontekście traum, z jakimi mierzyły się na skutek molestowania. Poznamy fragmenty mrocznych fragmentów dzieł, zajrzyjmy w fakty i powieściowe obrazy, niosące ból niezapomnianych okrucieństw. Zaś "Lolitę" Nabokova autorka podda dogłębnej analizie, czyniąc tę prozę wypadkową do rozważań nad prawdziwą wymową opisanej w niej relacji. Neige Sinno podkreśla typowe dla pisarzy łączenie faktów i fikcji, zwraca się do czytelnika z ostrzeżeniem o możliwych nieścisłościach wynikających z emocji i mijającego czasu. Jeśli jednak choćby połowa treści dokładnie odpowiada przytoczonym wydarzeniom, trudno nie uznać ich za wstrząsające. Autorka, wspierając swą opowieść naukowymi i literackimi, rzeczowymi komentarzami, chce uciec od autoterapeutycznej formy tekstu. Nie do końca jej się to udaje, ale nie jest dla mnie zaskoczeniem, że pisząc tego typu tekst, bazuje się na silnie zakorzenionych, bolesnych emocjach. Dostajemy tekst porażający, silnie oddziałujący na wyobraźnię, wzbudzający gniew. Jest to jednocześnie książka zawierająca całe spektrum rzetelnych informacji. Częściowo emocjonalna, częściowo rzeczowa, składa się na obraz, obok którego nie można przejść obojętnie. Zostaje w głowie zarówno jako świadectwo jak i ostrzeżenie, jako spowiedź i dowód na to, że trzeba karać nawet po latach. Bo nie ma usprawiedliwienia dla takich osób, jak osisana w "Ponurym tygrysie" - odebrających kobiecie szacunek dla siebie na bardzo wczesnym etapie życia i pogwałcających spokój dzieciństwa. Życie rozpoczęte w taki sposób jest życiem straconym, na zawsze zamglonym ale i czułym na jakikolwiek przejaw molestowania. Z takiej wrażliwości powstała ta książka - ze złamanych skrzydeł i zaciśniętych w gniewie zębów. Katarzyna we współpracy z Wydawnictwem Literackim