Poniedziałkowa żałoba

Ta część jest zdecydowanie lepsza od poprzedniej. O ile części poprzedniej dało się zarzucić pewne rzeczy (z mojego punktu widzenia na przykład mnogość nużących opisów) tak w tej nie przyczepiłbym się do niczego dosłownie. No może tylko do tego jak zazdrosną i mściwą kobietą w tym wydaniu jest Tempie, to aż straszne :D A na dodatek strasznie lodowatą (Nie wiem czy kiedykolwiek wersja tv Tempie była w tak skokowym nastroju). W tej części mamy to co najważniejsze w kryminale czyli przede wszystkim wyraźne odniesienia do antropologii tak fizycznej jak i sądowej. O ile poprzednia część nie należała do najmocniejszych pozycji w serii tak ta książka jest jedną z najlepszych. Polecam zdecydowanie! ^^