Pomroki

Powrócił Duet Zezowaty. 35 lat po powołaniu do życia tegoż bohatera o naturze dwoistej (niczym duet) i błędnej (niczym wzrok zezem dotknięty) Jarosław Borszewicz znów dał mu prawo głosu. Po raz pierwszy postać ta kroczyła przez duszne stronice powieści poetyckiej "Mroki", po raz drugi – krokiem zwiewnym i lekkim przedreptała przez "Pomroki". Duet, jak to Duet, dwa oblicza mieć musi. O ile więc za pierwszym razem dał się nam poznać jako fanatyk tematu śmierci, umierania, samobójstwa i generalny reprezentant postawy fatalistycznej, o tyle na drugie spotkanie z czytelnikami przybył jako postać świeżo natchnięta duchem życia. Jakby właśnie wyszedł z odwyku. Śmiercioholik wrócił, by ogłosić światu, że ostatecznie: "Wszędzie dobrze, ale w życiu najlepiej." Wiarygodny? Któż inny mógłby być bardziej wiarygodny od człowieka, który rozważył już chyba wszystkie możliwe warianty samobójstwa, by dojść do wniosku, że każde z nich stwarza zbyt wiele problemów? Kto mógłby przekonać do życia skuteczniej niż ten, który o śmierć egzystencjalną ocierał się każdego dnia, negując kolejne sposoby na nadanie codzienności jakiegokolwiek sensu? Właśnie ten, który przerobił już wszystkie mroki, powrócił z otchłani, by wypróbować inną opcję, skoro żadna z dekadenckich nie sprawdziła się zbyt dobrze: "Spróbuję przez tydzień żyć pięknie, A jeżeli mi się to piękne życie nie spodoba, To przecież zawsze mogę wrócić do bylejakości…" (...) *** Zapraszam serdecznie na Statek Głupców! https://www.facebook.com/statekglupcow/posts/705502686574620?notif_id=1561612917362896&notif_t=page_post_reaction https://statekglupcow.pl/2019/06/26/zamienic-smierc-na-zycie-borszewicz-pomroki/