Pomiędzy klasycznością a romantycznością. Młodzi autorzy Wilna, Krzemieńca i Lwowa wobec przemian w literaturze polskiej lat 1817 - 1828

Celem książki jest uchwycenie specyfiki procesu rodzenia się i różnicowania świadomości literackiej twórców skupionych w czterech najważniejszych ówczesnych środowiskach literacko-kulturalnych: w Wilnie (rozdział I),Krzemieńcu (rozdział II),Lwowie (rozdział III) oraz Warszawie (rozdział IV, podsumowujący),a także przeprowadzenie analizy rozmaitych przejściowych, pogranicznych manifestacji literackich między oświeceniem a romantyzmem jako tła dla utworów chronologicznie i światopoglądowo wczesnoromantycznych. Pozwoliło to na uchwycenie niezwykłości wczesnego romantyzmu i wyznaczenie mu granic chronologicznych w procesie literackim. Wyszczególnione w rozprawie ośrodki – wileński, krzemieniecki, lwowski – nadają się do tego celu znakomicie, pozwalają bowiem prześledzić mikrozmiany zachodzące w świadomości tamtejszych twórców w rozmaitych warunkach (społeczno-politycznych, kulturalnych) w tym samym przedziale czasowym (1817-1828). Tematyka podjęta w książce prowokuje do refleksji nad złożonością przemiany literacko-światopoglądowej między oświeceniem a romantyzmem, a także, co istotne, nad zasadnością niezwykle popularnego terminu „przełom romantyczny”. Skłania także do przemyśleń nad formami prądów i związkami zachodzącymi między nimi. Wreszcie – do zastanowienia się nad przebiegiem procesu kształtowania się wczesnoromantycznej wizji świata.