Polskie mięso, czyli jak zostałem weganinem i przestałem się bać

Albert Einstein zwykł mawiać - “Jeśli nie potrafisz wytłumaczyć czegoś w prosty sposób, to znaczy, że sam tego nie rozumiesz". Jaś Kapela ma ten dar, potrafi w prosty i przystępny sposób mówić o sprawach trudnych, o sprawach które chętnie wypieramy ze swej świadomości, o których wolelibyśmy nie pamiętać, szczególnie podczas obiadu. Oczywistą, oczywistością jest iż głównym tematem książki jest nasz przedmiotowy stosunek do zwierząt oraz weganizm, weganizm przedstawiony tu jako praktyczna i skuteczna alternatywa dla owego uprzedmiotowienia. Autor podszedł do tematu wielotorowo, opowiedział nam o rozwoju diet roślinnych w Polsce, gdzie jeszcze pod zaborami powstawały ośrodki, kliniki i sanatoria leczące za pomocą diety. Ich pensjonariuszami były takie tuzy ówczesnych elit jak: Maria Dąbrowska, Roman Dmowski, Gabriela Zapolska, Melchior Wańkowicz, Leon Schiller czy Xawery Dunikowski. Opowiedział nam również jak to drzewiej na naszych ziemiach z tym spożywaniem mięsiwa bywało, począwszy od czasów słowiańskich, przez średniowiecze, aż do współczesności. Nie omieszkał również poszperać w tradycjach religijnych, zakonnych a i cytatów Biblijnych przytoczył niemało... A wszystko to, po to, aby wprowadzić nas w nastrój, nastrój niczym wycięty wprost ze szpiegowskiej powieści... Wyobraźcie sobie, dziennikarz śledczy Jaś Kapela, zatrudnia się na kurzej fermie, a następnie w ubojni drobiu, aby na własne oczy zobaczyć, jak naprawdę traktowane są zwierzęta. A co widział i co słyszał, książka wszystko Wam opowie... Poczytać warto.