Polska na odwyku

Osoby uzależnione, kim są? Stereotyp wydawałby się prosty – osoba w kryzysie bezdomności, wydzielająca niezbyt przyjemny aromat i błyszcząca perlistym, aczkolwiek nieco wyszczerbionym, uśmiechem. Do tego w towarzystwie podobnych sobie żyntelmenów i lejdis prowadząca konwersację pełną wyszukanych wulgaryzmów zasiadając na luksusowej ławce w parku i degustująca dystyngowany destylat o fioletowym odcieniu. Nic bardziej mylnego. Uzależnienie jest chorobą demokratyczną, która może dotknąć każdego. Do tego jest całkiem spora grupa osób uzależnionych, wysoko funkcjonujących w społeczeństwie… najczęściej do momentu aż… coś się wydarzy w związku z używaniem. W skrajnym przypadku w konsekwencji rozwoju choroby niektórzy doprowadzają się do stanu opisanego w powyższym akapicie. Rozwój choroby może też być w każdym momencie zatrzymany. Natomiast czy będzie to „pause” czy „stop” zależy od samej osoby uzależnionej, a może nie wprowadzi zmiany i będzie w ciągłym zapętlaniu. Otoczenie nie zmieni osoby, może tylko pomóc. Natomiast bez pomocy otoczenia jest bardzo trudno dojść do konstruktywnych zmian (z wielu przyczyn). W prezentowanych rozmowach wybrzmiewa to wielokrotnie. Współrozmówcy i sam Sekielski wyraźnie mówią o dwóch filar skutecznego procesu wychodzenia z choroby i bycia w procesie zmiany i rozwoju (trzeźwienia),a nie wysiłkowego i powodującego cierpienie powstrzymywania się od zażywania substancji psychoaktywnych. Te dwa filary to grupa terapeutyczna (pomoc profesjonalna) oraz wspólnota AA (samopomoc). Ciekawe rozmowy, pouczające. Wspaniale, ze są osoby którzy odważnie opowiadają o sobie. Dla tych, którzy chcą usłyszeć – dające dużo. Dla tych, którzy nie chcą ani widzieć, ani słyszeć, ani czuć – książka nic nie zmieni, bo i tak po nią nie sięgną. Taki dżos.