Polska – Belgia – Europa. Wiek XIX

Niewiele osób w Polsce, ale i w Europie, wie, że Belgia ocalenie własnej niepodległości zawdzięcza powstaniu listopadowemu 1830 r. Wtedy to "straż przednia" kontrrewolucji organizowanej przez, cara Mikołaja I, by zdławić rewolucję sierpniowo-wrześniową w Brukseli, zwróciła swe bagnety przeciw dywizjom rosyjskim. Powstanie listopadowe zmieniło układ sił politycznych w Europie i, w konsekwencji dramatycznej sytuacji, jaka powstała nad Wisłą, dyplomaci Anglii i Francji przeforsowali na londyńskiej konferencji pięciu głównych mocarstw europejskich protokół z 20 grudnia 1830 r. (po dziesięciu godzinach nerwowych obrad),w którym uznano odrębność Belgii. Dalej rewolucja belgijska 1830 r. mogła zasadniczo potoczyć się już torem dyplomatycznym. Co więcej, polska dyplomacja powstańcza uchroniła Belgię przed bratobójczą wojną domową, doprowadziła do kompromisu w kwestiach granicznych w Kongresie Narodowym, który zgodził się na ustalenia konferencji pięciu mocarstw w sprawie granic i na powołanie Leopolda z dynastii Saxe-Couburg na króla Belgów (przyjęto tzw. traktat XVIII artykułów). Dziesięć miesięcy powstania listopadowego sparaliżowało wszelką inicjatywę kontrrewolucyjną Rosji, utrwaliło niepodległość Belgii, pozwoliło Belgom na organizację nowego konstytucyjno-monarchicznego organizmu państwowego oraz powołanie armii narodowej. Przez Belgię przeszła fala uwielbienia dla walczącej Polski oraz niezliczonych pochwał pod adresem jej malej, nieustraszonej armii, której sukcesy porównywano z największymi sukcesami Napoleona Bonapartego. Belgijska opinia publiczna najintensywniej wzywała całą Europę do obrony Polski i snuła wizję nowej, wolnej Europy.