Polscy seryjni mordercy

W "Polskich seryjnych mordercach" Jarosław Stukan przedstawia nam (mniej lub bardziej szczegółowo) sylwetki 38 rodzimych zbrodniarzy (w tym Lucjana Staniaka, który okazał się tylko krążącym mitem i legendą). Oczywiście nie mogło tutaj zabraknąć tych najbardziej znanych nazwisk, które swego czasu często przewijały się w mediach, jak chociażby Mariusz Trynkiewicz. Autor dosyć szczegółowo przestawia jak przebiegały poszczególne zbrodnie - wymienia po kolei ofiary i opisuje sposób działania sprawcy oraz skupia się na jego motywach. Czasami było to dla mnie trochę męczące, zwłaszcza gdy wymienianych ofiar było sporo i opis każdej zbrodni wyglądał niemalże identycznie, także było to takie czytanie w kółko o tym samym. W pierwszej części poznamy między innymi definicję seryjnego morderstwa oraz dowiemy się czym różni się ono od zabójstwa, bowiem między jednym a drugim pojęciem często BŁĘDNIE stawia się znak równości. Przeczytamy też czym różni się morderca zorganizowany od zdezorganizowanego oraz jakie niepokojące aspekty pojawiają się u sprawców w dzieciństwie/okresie dorastania/dorosłości (m.in. fantazjowanie, kompulsywna masturbacja, izolacja, chroniczne kłamstwa, nocne moczenie się, buntowniczość, okrucieństwo wobec innych dzieci oraz zwierząt). Będzie też o rozwoju narcyzmu patologicznego, o głównych motywach działania zabójców oraz o sadyzmie seksualnym i czystym. Książka jest mocno przeładowana branżową i czasem dosyć skomplikowaną terminologią. Często brakowało mi odnośników wyjaśniających terminy lub skróty, które nie były mi znane, mimo że trochę interesuję się tą tematyką i lubię sięgać po takie pozycje. W związku z tym nie odważyłabym się powiedzieć, że jest to książka dla każdego. Wydaje mi się, że "przeciętny zjadacz chleba" (który na co dzień nie ma styczności z tą tematyką i nie posiada wiedzy z kryminalistyki) może być nieco zmęczony i przede wszystkim przytłoczony nadmiarem fachowych pojęć i "dosyć ciężkim piórem" Stukana. Zabrakło mi tej lekkości przede wszystkim, mimo że książka sama w sobie jest całkiem niezła i ciekawa.