Polonista. Akt I

Czasami sięgając po książkę, nie wiemy dokładnie, czego się spodziewać – zwłaszcza jeśli to debiut lub autor nie jest nam znany. W przypadku „Polonisty. Akt I” Sebastiana Imielskiego miałam poczucie, że trafiłam na coś nietypowego – powieść, która łączy kryminał, thriller psychologiczny i wątki obyczajowe, a jednocześnie pokazuje codzienność szkoły oczami nauczyciela zmagającego się z własnymi traumami. Sylwester Cichy, polonista pracujący w zespole szkół, nagle zostaje wplątany w dramatyczne wydarzenia – znika ośmioletni uczeń jego szkoły, a podejrzenia padają na jego bliskiego przyjaciela. Nie sposób przejść obok tego obojętnie, dlatego Sylwester wraz z dziennikarzem Karolem Zawadą rusza własnym śledztwem. To, co odkrywają, nie jest tylko kryminalną zagadką, ale też spojrzeniem na tajemnice i słabości ludzi w szkole oraz w ich prywatnym życiu. Podoba mi się, że szkoła w tej książce to coś więcej niż zwykłe tło wydarzeń. To miejsce pełne napięć, ukrytych konfliktów i politycznych gier, które wpływają na codzienne życie nauczycieli i uczniów. Sylwester, nasz główny bohater, jest postacią, którą łatwo polubić – nieidealny, pełen emocji, zmagający się z traumą z dzieciństwa, a jednocześnie oddany przyjaciel i nauczyciel, któremu zależy na uczniach. Pierwszoosobowa narracja sprawia, że łatwo można poczuć jego rozterki oraz przemyślenia, a jego relacja z Karolem dodaje historii lekkości i humoru. Książka nie jest pełna krwi ani pędzącej akcji, ale to właśnie jej siła. Wciąga poprzez psychologię bohaterów i powoli odkrywane tajemnice. Wątki obyczajowe, polityczne i osobiste Sylwestra splatają się z kryminalną zagadką w sposób, który trzyma w niepewności do samego końca. A zakończenie?? Pozostawiło mnie z uczuciem niedosytu, ale równocześnie rozbudziło ciekawość i potrzebę poznania dalszych losów Sylwestra. Nie mogłam się oprzeć, więc od razu sięgnęłam po „Akt II”