Północ

To nie jest moje pierwsze spotkanie z twórczością Maggie Osborn, a każde tych spotkań było dla mnie jak dotąd dużym zaskoczeniem i przyjemnością Jej książki niezmiennie wybijają się na tle innych pozycji z tego gatunku niebanalnym i odważnym podejściem do tematu. Nie inaczej było i w tym przypadku. Przypuszczam, że mało która autorka miałaby odwagę na to, aby osią napędową wydarzeń uczynić bigamię ( i to wielokrotną ) a na „wielkiego nieobecnego” głównego bohatera wybrać oszusta, kłamcę, naciągacza i nicponia pierwszej wody. Druga i równie ważna sprawa to to, czy ta książka w ogóle może zostać nazwana romansem historycznym. Jak dla mnie, zdecydowanie więcej ma ona wspólnego z książkami Jacka Londona „Biały Kieł” czy „Zew Krwi” niż z typowym dla tego gatunku, ugłaskanym, skrajnie naiwnym i przesłodzonym zaglądaniem sobie w oczy. I jeśli mam być szczera, to właśnie część poświęcona przeprawie przez niegościnną Alaskę najbardziej podbiła moje serce.. i szkoda, że autorka nie wytrwała w tym surowym i wymagającym klimacie do końca. Ja bym się nie skarżyła. Niestety - Tak pieczołowicie budowaną atmosferę Maggie zdusiła w zakończeniu, kiedy chyba przypomniała sobie, że to jednak miał być romans a nie książka podróżniczo przygodowa i na siłę i na szybko skleciła byle co i byle jak, aby tylko było. W zestawieniu z pierwszą częścią historii wyszło to za słodko, zbyt powierzchownie, nierealistycznie i nieprawdopodobnie naiwnie. Nie podobało mi się to zakończenie jak mało które.. Za to właśnie odejmuję jedną gwiazdkę, bo gdyby dopracować fabułę i pozostawić fantastycznie surowe , wymagające i mroźne okoliczności Alaskańskiej zimy, wszystko byłoby wyborne i z przyjemnością oceniłabym tą historię na 7 gwiazdek.. a tak zostaje tylko 6. Trudno. Oto konsekwencje niekonsekwencji :)