Polityka władz wobec ludności ukraińskiej w Polsce w latach 1944-1989

Władze Polski Ludowej podkreślały, że jednym z głównych osiągnięć okresu powojennego było przekształcenie Polski w państwo jednolite pod względem narodowym. Stwierdzenie to miało kontrastować z czasami wielonarodowościowej II Rzeczypospolitej, która nie zdołała uporać się z problemem współistnienia Polaków i licznych mniejszości narodowych. Tym również starano się usprawiedliwiać nowy kształt terytorialny Polski pojałtańskiej oraz przeprowadzone w okresie powojennym masowe akcje deportacyjne i przesiedleńcze niepolskich grup narodowych. Jednakże, pomimo zastosowanych na niespotykaną dotąd skalę represji, część ludności niepolskiej, w tym ukraińska - posiadająca silnie ukształtowane poczucie odrębności narodowej i religijnej - pozostała w Polsce. Po akcji "Wisła" w 1947 r. kwestia ukraińska nie stanowiła już poważnego problemu, absorbującego wszystkie szczeble administracji państwowej, aparatu partyjnego oraz organów bezpieczeństwa. Władze PRL jednak dążyły do jej definitywnego rozwiązania drogą asymilacji, stosując różnorodne metody administracyjne. Czy taka polityka odniosła skutek? Jakie były poszczególne etapy kreowania polityki wobec Ukraińców ze strony władz szczebla centralnego? Jak postrzegano Ukraińców w okresie stanu wojennego? Odpowiedzi na te i inne pytania, dotyczące historii Ukraińców - obywateli polskich - zawiera niniejsza książka.