Polański. Biografia

Długo szukałem odpowiedniego słowa, jakim mógłbym określić tę biografię Romana Polańskiego. I w końcu doszedłem do wniosku, że najlepszym słowem odzwierciedlającym książkę Paula Wernera będzie „obiektywna”. Tak, ta książka ukazuje nietuzinkowego człowieka, który od zawsze każdym swoim filmem i swoim działaniem w życiu publicznym wzbudzał emocje, w sposób obiektywny. Co nie było wcale takie łatwe przy człowieku budzącym skrajne emocje. Ale po kolei. Roman Polański budzi szczególne emocje zwłaszcza w naszym kraju. Mimo tego, że spędził w Polsce zaledwie 1/3 swojego życia i nakręcił tylko jeden film pełnometrażowy po polsku, to jednak wciąż utożsamia się go z Polską. Nie chcę zajmować się tutaj biografią reżysera pod kątem jego narodowości, bo w wyszukiwaniu prawdziwych Polaków i anty- Polaków specjalizują się ludzie od których różni mnie w zasadzie wszystko. Wciąż żywa jest też w naszym kraju dyskusja na temat domniemanej pedofilii Polańskiego. Zainteresowanych odsyłam do książki, ja nie chcę roztrząsać akurat tego wątku w recenzji biografii reżysera. Chcę natomiast skupić się na opowieści o człowieku, który sięgnął niemożliwego. I to wielokrotnie. Kto wie co było większym osiągnięciem: przeżycie II wojny światowej w krakowskim getcie żydowskim, tułaczka po rodzinach zastępczych, gdzie dziecko mogło się poczuć jak niechciany przedmiot czy międzynarodowa kariera filmowa z pozoru zwykłego chłopaka z kraju zza żelaznej kurtyny, gdzie perspektywy światowej kariery były równie rozległe jak zasoby ropy naftowej nad Bałtykiem, a który po prostu pewnego dnia wyjechał jednak z gomułkowskiego PRL i już nigdy nie wrócił. Werner nie omijając najtrudniejszych scen z życia Polańskiego pozostawia czytelnikowi możliwość oceny. Skupia się przy tym głównie na opisie filmów Polańskiego i jest to najmocniejsza strona książki. Opisy filmów, począwszy od krótkometrażowych, kręconych jeszcze przez studenta łódzkiej szkoły filmowej, na ostatnim filmie ponad 80- letniego Polańskiego skończywszy pozwalają nabrać zdania na temat tego, które z nich są arcydziełami, a które... są po prostu filmami. Autor rzetelnie i z dużym znawstwem opisując dany obraz nie popełniając przy tym błędów rzeczowych, o które przecież mogłoby być łatwo niemieckiemu pisarzowi piszącemu np. o polskich kilkuminutowych filmach z lat 50- tych. A zatem, nie dość, że jest fachowo i merytorycznie, to jeszcze bez błędów. Historię życia Polańskiego każdy kinoman zna w małym palcu, począwszy od koszmaru wojny w dzieciństwie, studia w łódzkiej filmówce, debiutancki „Nóż w wodzie”, wyjazd na Zachód, tragedię rodzinną w Los Angeles, skandal obyczajowy i związaną z nim ucieczkę z USA, niedawne aresztowanie w Szwajcarii itd... Ale książka Wernera daje nam o wiele więcej niż fakty powszechnie znane. Pozwala na chwilę zgłębić się w psychikę człowieka, który swą wizją twórczą od ponad 50 lat inspiruje reżyserów na całym świecie. Poznać początki jego twórczości, projekty zrealizowane, ale też i te zarzucone, plany na przyszłość, a przede wszystkim trudną drogę prowadząca od płomyka idei do pełnometrażowego filmu i to jeszcze na przykładzie jednej z najbarwniejszych postaci naszych czasów- naprawdę warto poświęcić czas i przeczytać książkę Wernera.