Pół życia

Pierwsze spotkanie z tym autorem i zapewne ostatnie. Sięgając po książkę Matsa Strandberga ,,Pół życia '' liczyłem na skomplikowaną , karkołomną, trudną wewnętrzną walkę z samym sobą, ze swoim ,,ja ''. Tutaj jest jak w garncu wszystkiego po trochu- jest pamiętnik babci, która odkrywa przed swoją wnuczką prawdę o swoim i nie tylko życiu. Pamiętnik jest odpowiedzią na pytania : dlaczego moja rodzina wygląda tak jak wygląda, oczywiście dodatkowo zagłębiamy się w szereg tajemnic które wychodząc na światło dzienne w pewnym stopniu burzą nasz świat. Mamy miłość życia która pewnego dnia po prostu zwyczajnie ucieka , zostawiając na pożegnanie parę słów które w sumie nic nam nie mówią. Mamy wewnętrzne demony które chodzą swoimi drogami odkąd nasze życie obraca się w ruinę. Mamy najlepszą przyjaciółkę, mamy piękny wiejski domek, mamy w końcu powrót miłości, mamy tak taki galimatias, że autor nie wiem co chciał ogólnie osiągnąć ? Tam nic się nie skleja ze sobą, a samo zakończenie/ chyba się już stanowczo śpieszył Stranberg, żeby w końcu to swoje cudo zakończyć z pompą, - zakrawa na żart lecz niestety nie śmieszny. Lata 50-60 ubiegłego stulecia wtedy związki homoseksualne były piętnowane, takie zachowanie było uważane za chorobę, rozumiem co chciał autor osiągnąć, albo nie rozumiem. Wszystko to wydaje się takie....płytkie, miałkie...przecież te wszystkie dane problemy można było pokazać zupełnie inaczej, bardziej wyraziście, opisać to o wiele bogatszym językiem, zagłębić się w uczucia, sięgnąć w zagmatwaną ludzką psychikę która jest przecież głęboka niczym studnia bez dna....... Tutaj autor coś tam skrobnął i dalej nic, nie chciało się czy nie umiał pociągnąć tego jak trzeba....? Nijako. Można spokojnie ominąć tą pozycję literacką niczego nie stracimy. Możemy za to zyskać czas.