Póki ślub nas nie rozłączy

„Póki ślub nas nie rozłączy” to moje trzecie spotkanie z twórczością Vi Keeland. Mam za sobą już romans oraz thriller jej autorstwa, które przypadły mi do gustu, więc stwierdziłam, że przyszedł czas na sięgnięcie po jej kolejną publikację. Czy i tym razem mogłam zaliczyć lekturę do udanych? Już spieszę z wyjaśnieniem. Głównymi bohaterami historii są Sloane Carrick i Wilder Hayes. Ona jest redaktorką magazynu „Bride”, która wraz ze swoim przyjacielem fotografem, przygotowują reportaże ślubne. Natomiast on to jeden z gości weselnych, z którym Sloane wdała się w pyskówkę tuż przed rozpoczęciem ceremonii. I chociaż na późniejszym etapie uroczystości coś między nimi zaiskrzyło, mało prawdopodobne było, że ich drogi jeszcze kiedyś się przetną. Jednak los postanowił z nich zadrwić, ponieważ Wilder okazał się synem właściciela wydawnictwa, w którym pracuje Sloane i jej nowym partnerem w pracy. Czy ich współpraca doprowadzi do wybuchu namiętności? Po odpowiedź na to pytanie odsyłam was do lektury. Muszę przyznać, że podczas lektury bawiłam się świetnie. Potrzebowałam historii, która mnie rozbawi, odciągnie od codzienności i pozwoli zapomnieć o ciężkim dniu w pracy i właśnie taką dostałam. Nie była może ona zbyt odkrywcza i dało się oczywiście przewidzieć, jak to wszystko się skończy, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało. Bardzo podobała mi się kreacja bohaterów, chociaż dla tych, którzy znają pióro autorki, nie będzie ona zaskoczeniem, ponieważ stworzone przez nią postacie zazwyczaj opierają się na tym samym schemacie. Jednak mieli w sobie to coś, co od razu mnie przyciągnęło i zainteresowało. Sloane w sferze służbowej nie miała sobie równych — mocno stąpała po ziemi i wykonywała swoje obowiązki z pełnym zaangażowaniem. Jednak po godzinach była lekko wycofana i nieufna, szczególnie w stosunku do mężczyzn, ponieważ w przeszłości została porzucona tuż przed ołtarzem. Jednak Hayes ją intrygował, sprawiał, że w jego towarzystwie otwierała się niczym pączek kwiatu. Natomiast Wilder był typem bohatera, który przyciąga uwagę czytelnika. Bardzo bezpośredni i charyzmatyczny, ale unikający zobowiązań z uwagi na doświadczenia z przeszłości. I to właśnie ta nuta tajemniczości i jego tajemnice były tym, co najbardziej mnie intrygowało. Podobało mi się również to, że między Sloane a Wilderem iskrzyło już od samego początku, dzięki czemu książkę czytało się naprawdę płynnie, co uważam za dodatkowy plus. Żałuję jedynie, że nie było więcej szczegółowych relacji z samych ślubów, ponieważ był to swego rodzaju powiew świeżości wśród romansów. „Póki ślub nas nie rozłączy” nie jest książką wybitną, ale idealnie sprawdzi się, jako coś lekkiego do poczytania na poprawę humoru. Dlatego, jeżeli potrzebujecie tego typu lektury, zachęcam was do jej przeczytania.