Pojedynek

W „Pojedynku” głównym bohaterem nadal jest Kuki. Zostaje on wysłany przez mamę na obóz szachowy, żeby się podciągnął w logicznym myśleniu. Jak łatwo się domyślić, na obozie szachowym wcale nie zabraknie wartkiej akcji. W czasie pobytu w hotelu: starym, kamiennym zamku – na zwycięzcę turnieju szachowego czeka nagroda – pięknie rzeźbione szachy. Okazuje się, że są one wykonane z tego samego magicznego drzewa, co czerwone krzesło. Kuki odkrywa, że każda figura ma inną magiczną moc i od tego momentu chłopiec wie, że nie będzie się nudził. Tym bardziej, że towarzyszą mu przyjaciele – Gabi i Blubek. Wakacje, które zapowiadały się koszmarnie, okazują się... hmmm... nietypowe. Dziwne zdarzenia gonią się jak gnane wiatrem chmury po niebie. Magia sprawia, że problemy rosną jak bułki na parze. Przyjaciołom udaje się jednak wyjść cało z każdej, nawet najbardziej niesamowitej i groźnej opresji. Nieostrożne obchodzenie się z magią bez patrzenia na konsekwencje wypowiadanych życzeń okazuje się przyczyną wielu kłopotów. Marzenie Kukiego o własnym klonie spełnia się, jednak wcale nie w taki sposób, jakiego by sobie życzył… Akcja „Pojedynku” cały czas gna do przodu, a nieoczekiwane zwroty są czymś zwyczajnym. Książka jest przyjemną, lekką rozrywką dla młodych wielbicieli dynamicznych przygód z elementami fantastyki. Tekst napisany jest prosto, powinien być w pełni zrozumiały dla przeciętnego nastolatka, do której to grupy skierowana jest ta historia. Opowieść jest bardzo zwariowana – dla dorosłego trochę przekombinowana, ale moje dzieci były zadowolone z lektury.