Pogrom 1905

Jestem fanką powieści historycznych, których autorzy za cel biorą sobie przypomnienie czytelnikom o wydarzeniach sprzed lat, które powoli przykrywa kurz niepamięci. Chylę zatem czoła przed Wacławem Holewińskim, bo dzięki jego powieści "Pogrom 1905" pierwszy raz usłyszałam o "Pogromie alfonsów", jak określa się zamieszki wywołane w 1905 roku przez warszawskich robotników przeciwko środowisku sutenerów. W ciągu trzech dni w całej Warszawie zniszczono 105 domów publicznych. Atakowane nie tylko sutenerów ale także domy kobiet podejrzewanych o prostytucję. Do dziś nie udało się odpowiedzieć na pytanie kto był prowodyrem tych wydarzeń. O ich organizację oskarżano Bund (lewicową, antysyjonistyczną partię żydowską) i Polska Partię Socjalistyczną. Strona żydowska uważała jednak, że pogrom został sprowokowany przez władze carskie, a jego celem było docelowo wywołanie pogromu Żydów. To właśnie zwolennikiem tej wersji jest autor "Pogromu 1905", który w swej książce opisuje życie mieszkańców stolicy pod zaborem rosyjskim a bohaterami tej opowieści są zarówno carscy urzędnicy, polscy rewolucjoniści, właściciele lupanarów (zarówno tych ekskluzywnych jak i tych, gdzie za miłość trzeba zapłacić rubla),przedstawiciele prasy czy lekarze. Długo jeszcze mogłabym tak wymieniać, bo liczba postaci, która przewija się w tej książce przyprawia o ból głowy. To jest niestety największym mankamentem tej powieści, bo nie sposób spamiętać je wszystkie i ze zrozumieniem śledzić przebieg fabuły. Ja się zgubiłam już po pierwszych kilku rozdziałach. Nie miałam poczucia płynności, jeśli jedynymi postaciami, które bezbłędnie byłam w stanie zidentyfikować byli właściciele burdeli: madame Szlimakowska i Mosze Goldszmit, alfons z najniższych warstw społecznych. Ogromnie żałuję, bo historia ta miała ogromny potencjał. Ja jednak chyba tylko siłą woli dotrwałam do końca książki. Z pewnością nie sięgnę po kolejne części tego cyklu, ale poszukam opracowań historycznych, które pozwolą mi zgłębić ten temat. Audiobook (czytał Filip Kosior)