Pogarda

Niezgodność charakterów. To takie proste, wymówka, rozgrzeszenie. Nie trzeba się starać, dociekać, roztrząsać. Kompromisy, rezygnacja z JA, przemilczanie. Codzienne zadziwienia, odkrywanie, zafałszowany obraz. Czyja to wina? Kto nie zdążył? Gdzie jest kłamstwo? Nie znosiłam Emilii, opowiadał on, więc znałam tylko jego odczucia i motywy. Ją widziałam męskimi zdezorientowanymi oczyma. A one były coraz większe, bardziej skołowane, bezrozumne. Ale nie bezsilne - to mnie ujęło -, nie poddały się. I nie upatrywały błędu tylko w Emilii, szukały go też w sobie. TEŻ, nie WYŁĄCZNIE. Teraz rozumiem Emilię. Oj, jak ja ją rozumiem. Ale czemu nic nie mówiła?