Podróż ku nieskończoności

Bardzo chciałam przeczytać pierwotną wersję wspomnień Jane Hawking, bo jak do tej pory miałam okazję jedynie zapoznać się z ich adaptacją, która rok temu świeciła triumfy na ekranach kin i która to zrobiła na mnie duże wrażenie. Oczekiwania co do książki miałam ogromne – i chociaż nastawiałam się na jednostronny przekaz, nie spodziewałam się że będzie on aż tak gorzki. Mam nieco ambiwalentne uczucia – lubię, kiedy mogę samodzielnie wyrobić sobie zdanie na temat tego, co przeczytałam. Jane Hawking nie dała mi na to szansy, bowiem światło, w jakim ukazuje wydarzenia nie pozostawia miejsca na inne interpretacje. Te spisane wspomnienia można potraktować jako katharsis autorki – jednak nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że jest to próba obrony przed atakami, jakich była żona Hawking doświadczyła ze strony prasy, opinii publicznej i innych osób. Że to obranie innej niż zwykle perspektywy, ma za zadanie zerwać z otoczką, jaka dotychczas byłą kreowana wokół postaci naukowca i ukazać trudy prozy życia z kimś takim u boku. Miałam okazję czytać krótkie wspomnienia tego ostatniego i w oczy rzuca się przepaść między relacjami małżonków – nie mnie oceniać postać Jane Hawking i podjęte przez nią decyzje, ale w pewnym momencie zaczęła mnie nużyć cierpkość narracji tej nie do końca spełnionej – i wydaje się, niedowartościowanej - kobiety. Trochę zakłóciło mi to odbiór ukazanej historii, ale nie umniejszyło znaczenia autorki, bo ta wciąż pozostaje w moich oczach osobą niezłomną i szalenie odważną. Książka może rozczarować tych, którzy sięgną po nią jedynie dla samej osoby Hawkinga. Jednak nie należy zapominać o tym, że wciąż jest to opowieść, którą warto poznać.