Podpalona

Być w świecie Brytoli policjantem nie mającym sobie wiele do zarzucenia, to naprawdę heroizm. Kimś takim jest Tom Thorne, a przynajmniej tak postrzegają go zapewne czytelnicy. Nie chodzi o to, że nie popełnia błędów, popełnia je jak każdy człowiek, ale stara się ze wszystkich sił chronić porządnych ludzi i ścigać bandziorów, nawet gdy trzeba się przeciwstawić po cichu przełożonym i nagiąć zasady. Bo zasady nie są Bogiem, jeśli już, to bardziej takim Bogiem jest dla Thorna sprawiedliwość. Policjant potrafi nawet przemyślnie doprowadzić do kary śmierci dla wyjątkowego gnoja, który nie zasługuje na to, by żyć – bez wymierzania tej kary osobiście. Spodobało mi się to. Niestety wymierzenie sprawiedliwości wszystkim śmieciom jest niemożliwe, ale Thorne robi tyle, ile się da. Brytyjska rzeczywistość opisana w książce jest straszna. Bogate gnoje, czyli złodzieje i mordercy, dzielą sobie miasta na rejony wpływów, a politycy starają się robić jak najmniej, chyba że jakieś działania wymusza na nich opinia publiczna lub jakaś ekstremalnie zdesperowana osoba. Niniejszy tom powieści o Thornie zdominowany jest tematem gangsterki, spod znaku „nachodźców” i śmieciuchów na ich usługach.