Podczas siebie. Wybór wierszy

Na miejsce Mieliśmy klatkę po myszkach, zacznę od końca: bardzo białe włosy dziadka, kominy i czaple nad nimi. Różne perspektywy. Pociągam za warkocz, palę ciemne, puste. W płucach mam ranek, rany na ramionach. Noc była bezsenna, wypada to zapisać. Dużo rzeczy ostatnio wypada, żeby tak jeszcze z rąk nie wypadały. Mam takie przejścia, płonące zatoki, a kaszel jest jak topiący się chłopczyk. Szew To krzepnie. Nie ma we mnie miejsca na prawdę, naprawdę nie ma we mnie miejsca. Że chciałbym się na nią nagrać, kiedyś rano odsłuchać? Kto mnie dzisiaj przepisze, kto obudzi ziewnięciem? Bez ciała, proszę. Ciała jednak nie ma, to takie interakcje: wsiadasz wstrzymujesz oddech. Celem malarstwa jest seks i mijanie. Tymczasem to krzepnie. Na ulicach dziewczynki, dużo dziewczynek, ich zimne palce, zimne oddechy. Coś się pociera, chrobocze. Nie szukałem wejścia, byłem u fryzjera. Mogłem ją przełożyć nie znając języka, prócz faktury dziąseł. I czerwone niebo. Na niby. Mean Przede wszystkim: zwyrodnienie, jakie serwowaliśmy swoim nałożnicom, graniczyło „z cudem” – opiewa małość rewolucji jej wierutny kochanek. Wiersz winien wywieść przyzwyczajenie poza obóz poprawności. Small talk przyjaźni, kurtuazyjnych krzywizn, które organizują powstanie przeciwko stabilizacji. (fragmenty książki)