Poczta literacka czyli jak zostać (lub nie zostać) pisarzem

Książka, pod bardzo intrygującym tytułem, była zachętą do przeczytania. Tym bardziej, że z naszą noblistką Wisławą Szymborską w roli głównej. Pani Wisława, ówczesna redaktorka, na łamach "Życia Literackiego", odpowiadała na pytania przyszłych pisarzy, poetów. A wszyscy chcieli wówczas zaistnieć i koniecznie być wydrukowanymi. Te krótkie interpretacje, nierzadko sarkastyczne, dawały do myślenia, a może nawet skłaniały do zmiany obranego zawodu pisarza. Bo, jak można być ślepym na błędy ortograficzne, przy pisaniu czegokolwiek. Dobrze, kiedy osoba pisząca nacechowana jest samokrytycyzmem. Mamy tutaj wiele cennych rad, jak się, w tym pisaniu nie zaszufladkować i jednocześnie wiedzieć, o czym się napisało. Na dodatek, było dobrze odebrane i chętnie czytane. Czasem lepsza jest bolesna prawda, niż przymrużenie oka na niedociągnięcia, błędy stylistyczne. Pani Szymborska nie należała do osób, które chwalą zbyt często, ale jeśli już, to wolała być inspiracją. A, jak komu te rady się przysłużyły, to możemy tylko domniemywać. Cytat z książki: "Każdy z liścików Wisławy Szymborskiej to ćwiczenie rozciągające, bo jako redakcja decyduje się ona na ton będący mieszanką dystansu i życzliwości. Krytykę, zwykle konstruktywną, poetka wyprowadza w formie szybkiego ciosu, aby potem nagle zamienić sytuację w grę i zabawę". W dzisiejszym świecie, opanowanym przez sztuczną inteligencję, TikToka, publiczny brak zgody młodych ludzi na krytykę, taka "odskocznia" w postaci Poczty literackiej, może być nie lada gratką. To zaproszenie do szczerej rozmowy o poezji. Wydawnictwu Znak dziękuję za egzemplarz recenzencki💚📖📗