Pociągi wciąż jeżdżą. Za twoją melodią

Miałam kilka dni na upewnienie się, że zachwyt nad tą książką to nie tylko chwilowe uniesienie. Uśmiecham się sama do siebie, bo po raz kolejny powieść obyczajowa, w której ważnym wątkiem jest muzyka, tak mną zawładnęła. W tamtym roku był to „Wyśniony koncert” Anny Bałenkowskiej, a teraz to „Pociągi wciąż jeżdzą. Za Twoją melodią” Anny Purowskiej. Z drugiej strony chyba nie powinnam się dziwić, bo chociaż nie poszłam w tym kierunku to od dziecka mam wrażenie, że czuję muzykę bardziej niż inni ludzie wokół mnie. ❤️ Świetna w tej książce była jej sama konstrukcja, która w sporej mierze opierała się na motywie książka w książce. Dzieje się to, gdy Nadia trafia na książkę w antykwariacie, która niezamierzenie staje się książką jej życia. Wspólnie z nią odkrywamy historię miłości Marie i Laurenta (imiona bohaterów nie są tak do końca oczywiste, ale o co chodzi musicie sami się dowiedzieć sięgając po książkę),która przenosi nas na południe Francji do malowniczego miasteczka Cordes-sur-Ciel. Nadia przygnieciona tym co ją spotkało w życiu i też chęcią odnalezienie samej siebie wyrusza w podróż śladami bohaterów książki. Czyż to już samo w sobie nie brzmi dobrze? Trochę jej zazdroszczę, że aż tak poczuła moc literatury. Mogę jeszcze napisać, że to co się okazuje na miejscu, czyli w Cordes-sur-Ciel jest już wyjściem z motywu książki w książce, ale też nie do końca. Bardzo mi się spodobał ten zabieg, bo byłam już przygotowana na to, że mogę się zostać bez odpowiedzi, a tu jednak historia płynie dalej. Też na uznanie zasługuje ode mnie styl, którym posługuje się autorka. Jest taki płynny, subtelny i sprawia, że czuję się unoszącą w powietrzu magię danej chwili... Do tego muzyka zespołu Roxette, która unosi się ze stron. Tu może polecieć zalecenie niczym z aptecznej ulotki, by przed użyciem książki koniecznie zadbać sobie o dobre głośniki do słuchania Roxette i nie przejmować się nerwowym wystukiwaniem nogami do rytmu, bo to nie jest zespół niespokojnych nóg. 😂