Po spirali

Dawno nie czytałem czegoś tak słabego. W latach zerowych Piotr Rogoża był uważany za wielką nadzieję polskiej fantastyki, jakieś jego opowiadanie czytałem chyba w NF, nie utkwiło mi ono w pamięci. I dopiero teraz sięgnąłem na zalegającą od lat na półce Chcę przeczytać niedługą powieść „Po spirali”. I co? I porażka totalna. Ma to być zabawna humorystyczna, fantastycznie zakręcona powieść, której bohaterem zbiorowym jest młodzież Cielęcina. Tak arcydowcipnie autor przechrzcił swoje rodzinne miasteczko Sulęcin. Pozostałe dowcipy trzymają ten poziom. No cóż, jakoś przebrnąłem 220 stron tej mizeryji. Niestety nie potrafię odnaleźć niczego pozytywnego w tym rzekomo śmiesznym utworze. Parodystyczne wysiłki autora rozbijają się o ścianę jego twórczej bezradności. Stan młodzieży cielęcińskiej określiłbym jednym słowem: pustogłowie. W pełni wyrażają je nieskomplikowane rozmowy licealistów, których zainteresowania nie sięgają dalej niż wypalenie jointa lub wypicie jakiegoś alkoholu. Nawet parapsychiczna nadwrażliwość Modrzewia nie wnosi tu niczego. Co jeszcze? Tempo akcji jest niemrawe, napędzające ją wydarzenia płaskie i blade, dialogi prymitywne, a poczucie humoru... no, lepiej nie mówić. Śmieszniejsza niż dowcipy cielęcińskich młodziaków jest chyba nawet kaszanka, w której gustuje wilkołak Pimpuś. Jeśli to ma być prawdziwy obraz polskiej prowincji, to strach się bać w jakim kraju żyjemy.