Po północy

Wampiry i cała okołowampirowa otoczka mnie nie ujęła, a całość prawdę mówiąc ani mnie porwała, ani jakoś specjalnie nie zaskoczyła, ani nie ubawiła. Ot, taka sobie opowiastka z humorystycznymi wstawkami na początku. Skojarzyło mi się ze starymi białymi harlequinami, które czyta się szybko, sprawnie, z poczuciem, że było miło i przyjemnie, i po ostatniej stronie z rodzącą się potrzebą sięgnięcia po coś innego. Ani pomysł jakoś szczególnie oryginalny, ani wykonanie rewelacyjne, ani wytworzenie w czytelniku – przynajmniej we mnie – chęci szybkiego przeczytania kolejnej części. Jeszcze na początku można cieszyć się siostrzanymi relacjami, przepychankami słownymi, zaradnością dziewcząt. Nawet kolacja u Adriana jest ciekawa. Jest w tym jakaś nutka tajemnicy, która później stosunkowo szybko się rozwiewa. Rozbudowane sceny, które można byłoby pominąć, a brak tych, które z punktu widzenia czytelnika byłyby atrakcyjne. Po kiego diabła, jeśli ktoś mógłby mi wytłumaczyć, bo może ja tego nie wyłapałam, albo zasłona milczenia opadnie w drugiej części, była ta choroba Vivienne – czemu to biedne dziewczę padło bez ducha? Co z Julinem? Może kiedyś, zajrzę, ale jedynie w celu przejrzenia. Obmacania i upewnienia się, że wszystko dobrze się skończy. O ile będę pamiętać.