Po co nam kultura?

Wedle znanej anegdoty, amerykański antropolog, Alfred Louis Kroeber (ojciec Ursuli K. Le Guin),w 1952 wypełnił całe swoje uczone dzieło rozmaitymi ówczesnymi definicjami kultury, jakie można było znaleźć w literaturze naukowej. Gdy je podsumowano, wyszło 168 definicji. Nawet jeśli Kroeber żadnej nie przeoczył, liczba ta wprawia w zakłopotanie, a zauważmy, że mineło już od tamtego czasu sześćdziesiąt jeden lat. Bez wątpienia mogłby dziś powstać kolejny opasły tom kolekcjonujący nowsze teoretyczne ujęcia "kultury". Jeśliby to jeszcze nie zniechęciło potencjalnego studenta kulturoznawstwa, to dodajmy, że moglibyśmy wypełnić całą bibliotekę tekstami krytycznymi i polemikami wobec danych propozycji terminologicznych. Mało tego: ile pojawiło się w ostatnich dekadach samych mniej lub bardziej udanych Kroeberów, systematyków, autorów podręczników, którzy starali się uporządkować sprawę tego pojęcia, choć już bez skrupulatnego wypunktowywania każdego konceptu? Zapewne kolejna biblioteka. Jeśliby ktoś nienawidził kogoś serdecznie, jeśli zarazem ten ktoś byłby zawodowym kulturoznawcą, nic łatwiejszego nad skompromitowanie przedmiotu nienawiści publicznie zadanym pytaniem: "co to jest kultura?".