Płomyk, który zgasił świecę

Jestem ogromną fanką cosy fantastyki, dlatego gdy tylko widzę nowe tytuły z tego podgatunku, od razu chcę po nie sięgnąć. Tak było i tym razem i muszę przyznać, że ta książka całkowicie mnie oczarowała. Matusik to miasto doskonałości, w którym ideał urasta do rangi religii, a każdy, kto odstaje od normy, ponosi tego konsekwencje. Płomyk jest niskorosłym elfem i świątynnym skrybą, który doskonale zdaje sobie sprawę, że daleko mu do wyznaczonego ideału. Los jednak rzuca go w sam środek przygody u boku równie „nieidealnej” poszukiwaczki przygód. W trakcie tej wyprawy odkrywa, że jego przeznaczenie sięga znacznie dalej niż mury świątyni piękna. Przed nim pierwsza podróż pełna bestii, zagadek i poszukiwań legendarnej świecy narodzin. Książka wciągnęła mnie od pierwszej strony, głównie za sprawą świetnie wykreowanego świata. Magia wręcz z niej emanuje, a różnorodność postaci, które spotykamy na drodze bohaterów, robi ogromne wrażenie. Szczególnie urzekła mnie kreacja samego Płomyka. Jego charakter jest niezwykle sympatyczny i autentyczny, dzięki czemu towarzyszenie mu w tej przygodzie było czystą przyjemnością. Fabuła jest rozbudowana i dynamiczna, nie ma tu miejsca na nudę. Bohaterowie mają jasno określony cel, ale droga do jego osiągnięcia pełna jest przygód i spotkań z nowymi postaciami. Jednocześnie książka niesie ze sobą ważne przesłanie. Porusza tematy tolerancji, samoakceptacji, wiary w siebie oraz radzenia sobie z przeciwnościami losu. Jak przystało na cosy fantasy, z tej historii bije ciepło i poczucie komfortu. To jedna z tych książek, które otulają niczym miękki koc. Całość dopełnia świetne poczucie humoru oraz relacje między bohaterami, oparte na wsparciu i zaufaniu. Styl autora jest lekki i bardzo przyjemny, dzięki czemu książkę czyta się szybko i z dużą przyjemnością. To wyjątkowa historia i już teraz nie mogę się doczekać kolejnego tomu. Ma w sobie wszystko to, co kocham w cosy fantastyce. Zdecydowanie polecam!