Płomienie

Zdaje się, że ciężko pracuję nad stworzeniem z gruntu głupiej zasady :)) Im bardziej krzywię się na daną książkę i podchodzę do niej ze sceptycyzmem,( bo przecież dana pozycja, według mojej wstępnej oceny, nie może być niczym dobrym ),tym lepsza się ta książka okazuje w ostatecznym rozliczeniu. Poważnie. „Aflame” według mnie, dobre być po prostu nie mogło, bo i cóż takiego można dopisać do historii ( rewelacyjnej tak na marginesie ),która już znalazła swój finał ?? A otóż okazuje się, że można. I to w jakim stylu ! W tym tomie powracamy do pary znanej z tomu 1 oraz 1,5 – czyli Tate i Jareda, a happy end znany nam z pierwszych części, okazuje się nie być tak całkowicie dobrym zakończeniem. Kolejna odsłona z życia tej dwójki, obfituje w kolejne dramaty, podchody, huśtawki nastrojów od nienawiści do miłości i niedopowiedzenia piętrzące się pomiędzy bohaterami. Teraz już deczko starsi, wcale nie stają się mądrzejsi, ani też nie zyskują większej wiary w siebie. Wszędzie panoszy się burza hormonalna, gorące głowy i jeszcze gorętsze serca, romantyczne emocje są przeplecione adrenaliną z wyścigów samochodowych, a na dokładkę, wszystko to sowicie skropione jest scenami erotycznymi, które mimo iż są powtarzalne w opisach, to i tak nadal potrafią rozgrzać krew. Czytałam tą książkę do 4 rano, nie mogąc od niej odejść, póki nie poznam wszystkich perypetii bohaterów. Specjalnie nie pisałam o poznaniu zakończenia, bo to akurat element, który jest znany już od samego początku:)) Ale czy to komuś przeszkadza ???? Do teraz siedzę i myślę, czy „Aflame” w moich oczach nie było nawet lepsze od „Dręczyciela” .. i naprawdę nie mogę się zdecydować. Rewelacyjna historia, warta ze wszech miar poświęconego jej czasu. Wychodzi na to, że przemawia do mnie styl pani Douglas i nie skończymy znajomości na tej jednej serii. Jeśli jeszcze jakaś wpadnie mi w ręce, to sięgnę po nią bez najmniejszego wahania. Polecam z całego serca.