Płomień. Wiersze, piosenki, fragmenty notatników

Nie jest łatwo napisać w kilku zdaniach, kim był Leonard Cohen – tak by nie otrzeć się o banał. Jego wielokierunkowa, silnie autobiograficzna twórczość i myśl sprawiają wrażenie precyzyjnie skonstruowanego i przemyślanego programu, który twórca realizował przez całe swoje życie. Największą sławę przyniosły mu jednak dokonania muzyczne, autorstwo kilku(nastu) evergreenów, takich jak „Dance Me to the End of Love” czy „Hallelujah”. Ale Cohen był również pisarzem, filozofem, rysownikiem, Żydem i buddyjskim mnichem. A nade wszystko uznanym poetą, autorem dziesięciu zbiorów wierszy. W dwa lata po śmierci artysty dostajemy do rąk jedenastą książkę poetycką Cohena – „Płomień”, nad którą pracował do ostatnich dni. Jak wspomina w przedmowie syn artysty, Adam Cohen, tożsamość poety była dla jego ojca najważniejsza, bo chronologicznie pierwsza – Cohen uważał bycie poetą za „rodzaj misji od Boga”.