Plaża muszli

Mam do siebie ogromne pretensje, że wzięłam tę książkę do rąk w tak nieodpowiednim momencie. Gdy sama jestem niespokojna i pełna sprzecznych emocji. I gdy liczne trudne sprawy zajmują moją głowę i czas nie pozwalając się skupić. A „Plaża muszli” potrzebuje ciszy. Wewnętrznej. Odrobiny zadumy, zamyślenia, a może nawet rozmarzenia…? „Świat, który przemierza, jest szary. Słońce jeszcze nie wzeszło. Kocha ten świat, gdzie nie ma ani światła, ani ciemności, Świat bez cieni, bez kolorów. Niczego dobrze nie widać, nic się na dobre nie skryło, wszystko jest domysłem, niedopowiedzeniem”. I niedopowiedzeniem jest ta opowieść. Tęsknotą za utraconym dzieciństwem i letnią beztroską. Nostalgiczną wyprawą do wspomnień, która przynosi nieoczekiwane odkrycie (bynajmniej nie makabryczne, jak sugeruje opis) i z czasem daje nowe spojrzenie na dawne sprawy. I ukazuje inną historię. Historię nieprzystosowania w potocznym odbiorze, ale jak się przyjrzeć uważniej to jednak historię niesamowitej więzi, cichej i niemej, a tak bardzo żywej. „Plaża muszli” wciąż odbija się we mnie echem i przewija w myślach. Mimowolnie przejęłam część jej nastoju i nadal w nim trwam. Ale czuję też smutek, że nie umiałam poświęcić jej całej swojej uwagi i mam wrażenie, że coś mnie ominęło, że nie wszystko dostrzegłam. Właśnie dlatego będę chciała do niej wrócić. Kiedyś.