Plaża dla psów

Jacek Kaczmarski – czołowy poeta mojej młodości. Pozwalał na wyrażanie sprzeciwu, wyrażanie buntu. I sama się sobie dziwię, że dopiero teraz spotykam się z twórczością prozatorską tego Autora. Powieść „Plaża dla psów” to zderzenie Jego wrażliwości z rzeczywistością tułaczą. Rzeczywistością, w której zamiast zrozumienia, wsparcia dominują nieufność, zazdrość a nawet wrogość. Rzeczywistością, w której próbuje się odnaleźć polska emigracja. Próbuje, ale czy rzeczywiście odnajduje się? Co stoi na przeszkodzie? Przeszłość narodowa czy przeszłość każdego z bohaterów tej powieści? Docenić należy zmysł obserwacji, trafność dobierania słów w opisie osób, miejsc, zdarzeń. I tą nieoczywistość, która była tak charakterystyczna dla całej twórczości Autora, pozwalająca każdemu z nas odczytać dany utwór po swojemu: „Pamiętaj, że wszystko co ważne, wydarza się na początku. Potem są już tylko następstwa, czyli prawdziwe życie”.