Płacząc w H Mart

Przed sięgnięciem po "Płacząc w H Mart" nie zwrócił mojej uwagi aspekt (auto)biograficzny, na którym zasadza się cała książka. Myślę, że w tym tkwi cały szkopuł. Rzadko bowiem zdarza się, by czyjaś persona fascynowała mnie w stopniu wyższym, wzbudzającym nieodpartą chęć na zgłębienie jej życiorysu wzdłuż i wszerz. Z gatunkiem tym zwyczajnie mi nie po drodze. Od warstwy najintymniejszej - portretującej barwną (choć wcale nie kolorową) relację matki i córki, nierówną walkę z chorobą i próbę pogodzenia się ze stratą - otrzymałam dokładnie to, czego oczekiwałam. O ile jako odbiorcy mamy prawo, by rościć sobie cokolwiek od zupełnie obcych nam, choć realnie istniejących osób (widzicie już mój problem z tego typu literaturą). Zawarta w zapiskach doza refleksji, udzielająca się zarówno w trakcie, jak i po ukończeniu lektury, bez żadnych zahamowań kreśli rysy na czytelniczym sercu. Całe szczęście w pakiecie przemyślano lecznicze remedium - rozlewające się początkowo u samej autorki, z czasem zaś  niepostrzeżenie wnikające w komórki jej niemych towarzyszy. Trudna do przełknięcia, gorzka pigułka godzenia się z losem. Moim problemem są strony poświęcone życiu codziennemu autorki - odnoszące się do edukacji, obrazujące wzloty i upadki w branży muzycznej oraz pierwsze kroki  stawiane w pogoni za miłością. Wymęczyłam się, jednak wyłącznie z powodu wspomnianego na samym początku. Na odnotowanie zasługuje również rola koreańskiej kuchni, która - i wcale nie przesadzam - jest przeogromna. Dziedzictwo kulturowe, spoiwo łączące kolejne pokolenia, swoisty oręż w walce z wszelkimi kłopotami (począwszy od zwykłej chandry, na nowotworze kończąc). Pałam ogromną miłością do tematyki kulinarnej, traktowanej zarówno technicznie, jak i nieco bardziej emocjonalnie. Niestety, podobnie jak nie po drodze mi z omawianym gatunkiem, tak niespecjalnie ciągnie mnie w dalekowschodnie rejony smakowe. Trudno było mi współdzielić entuzjazm autorki, gdy specjały pokroju kimchi znam wyłącznie z nazwy. Myślę, że książka znajdzie jeszcze wielu odbiorców, którzy okażą się zdecydowanie godniejsi jej, aniżeli ja. Wspomnienia M. Zauner mogą okazać się prawdziwą perełką w czytelniczym dorobku - wystarczy, że ziarno padnie na wyjątkowo żyzną glebę.