Płacz skrzypiec

Płacz skrzy­piec Sły­chać płacz skrzy­piec, ża­ło­sny, ża­ło­sny,  Jak łzy, co z oczu uko­cha­nych pły­ną,  Jak łzy po daw­no mi­nio­nych dniach wio­sny,  Jak łzy nad smut­ną zło­tych snów ru­iną...    Sły­chać płacz skrzy­piec... da­le­ko gdzieś ko­na  Wśród brzóz ża­łob­nie roz­chwia­nych war­ko­czy...  Błysz­czy na nie­bie srebr­nych gwiazd ko­ro­na,  Mgły się roz­snu­ły po wod­nej roz­to­czy...    Sły­chać płacz skrzy­piec... z sia­no­żęć woń pły­nie,  Kwia­ty ze­mdlo­ne w bia­łych ro­sach sto­ją. [...\Zdzisław DębickiUr. 19 stycznia 1871 w Warszawie Zm. 7 maja 1931 w Warszawie Najważniejsze dzieła: Ekstaza (1899),Święto kwiatów (1904),Kiedy ranne wstają zorze (1907),Ojcze nasz. Modlitwy wieczorne (1907), Kryzys inteligencji polskiej (1918),  Podstawy kultury narodowej (1922), Narodziny ideału (1923),Grzechy młodości (1929),Sam na sam. Złudy i prawdy (1930),Iskry w popiołach (1931) Poeta okresu Młodej Polski i publicysta dwudziestolecia międzywojennego. Współpracował jako krytyk z ?Kurierem Warszawskim", był redaktorem ?Tygodnika Ilustrowanego" oraz kierownikiem literackim ?Biblioteki Dzieł Wyborowych". Syn powstańca styczniowego, w czasach gimnazjalnych i studenckich kilkakrotnie wchodził w konflikt z władzami szkolnymi i państwowymi; w 1894 aresztowany za udział w manifestacji ku czci Jana Kilińskiego, spędził pół roku w więzieniu i rok na zesłaniu w uralskim Orsku. W 1896 został członkiem Ligi Narodowej. W czasie I wojny światowej w legionach (por. Ta, co nie zginęła 1915, współaut. z E. Słońskim). Jest autorem wierszy początkowo utrzymanych w stylistyce Tetmajerowskiej, później w duchu dość schematycznej religijności i patriotyzmu. Proza - o charakterze publicystycznym lub wspomnieniowym pisana była dla publiczności sympatyzującej z obozem narodowo-demokratycznym (Miasteczko z 1907, Kryzys inteligencji polskiej,  Podstawy kultury narodowej, Narodziny ideału). Pesymistycznie oceniał współczesną cywilizację i wieścił jej kres (por. tom zbeletryzowanej publicystyki Sam na sam).Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.