Płacz

Gdy czytam coś od Marty Kisiel, czytam z pewnym namaszczeniem. Delektuję się słowami, z pietyzmem otaczam uwagą każdą literkę. I to daje mi ogromną satysfakcję, bo wtedy wiem, że wycisnęłam z pierwszego czytania, co mogłam. Przy Płaczu emocje były takie, że nie dało się czytać w ten sposób. Akcja gna, strach o bohaterów pcha… Za szybko mi poszło ;) Nic tak nie wywołuje dreszczy i ciarek, nic tak nie przeraża, nic nie wzbudza takich emocji i przerażenia jak okrutna historia historia, będąca udziałem ludzi takich jak my. Dlatego, gdy przyszło mi znów utopić się w czasie i przenieść do okrutnych momentów historii, wiedziałam, że wrażeń nie braknie. Nie mogło braknąć. Płacz nie samymi wydarzeniami z historii stoi, sama Klara, Gerd, Eleonora i Dżusi dostarczają masy emocji przez swoje występki. I tak, jeśli się zastanawiacie - Toń znajdzie tu swoją bezpośrednią kontynuację ;) Marta Kisiel jest wirtuozem grania na emocjach, a przy okazji robi to tak, że nie da się odłożyć książki. Słowa mają moc, w każdej literce jest magia. Bo nie tylko przeżywałam przygody ze znanymi już bohaterami, ale przeniosłam się w czasie, by odkryć kolejną zagadkę przeszłości. Zaczyna się niewinnie, lekko, z humorem i ironią, od przekomarzanek sióstr Bolesnych, od jakże pełnej energii i chaosu Dżusi i apatycznej, zgorzkniałej Klary, aby po chwili pogrążyć nas coraz głębiej w toni czasu i zdarzeń. Płacz to połączenie mroku, gęstości atmosfery, przerażenia i zła które znamy już z Toni, ale i lekkości, humoru, zagadkowości i ciepła Lipowej Pięć znanego nam z Nomen Omen. Przytaczanie tych tytułów nie jest bezzasadne - w trzecim tomie Cyklu Wrocławskiego spotykają się bohaterowie obu poprzednich i miesza się tu też ich klimat. Co moim zdaniem, jest mistrzowskie! ;) Płacz przez tę mieszankę to książka znów inna niż wszystko to, co dotychczas było nam przez Autorkę serwowane. Znów zostałam zaskoczona, ponownie poprowadzona przez przez meandry Ałtorkowej wyobraźni. A tu… działo się. Marta Kisiel plecie sieć powiązań bohaterów i zdarzeń, wprowadza nowe wątki, a do tego dodaje jeszcze szczyptę historii i legend swojej małej ojczyzny, czyli Dolnego Śląska. Powiem Wam, że dochodzę do wniosku, jak po każdej świeżo skończonej kolejnej książce Kisiel, że ta była najlepsza. Płacz wywołuje płacz, ale wywołuje też uśmiech, a nawet śmiech. Utońcie jeszcze raz we Wrocławiu, dajcie się wywieźć Dżusi w Góry Sowie i walczcie wraz z bohaterami o to, co ważne. I pamiętajcie o chusteczkach, bo może być Płacz ;)