Pistacja

Za Pistację Pana Mateusza Wieczorek wzięłam się tylko dlatego, że jej Autor nie jest normalny 😂 To tak pozytywny frik, że głowa mała. Obserwuję go na Instagramie dla swoich własnych psychicznych korzyści, bo niejednokrotnie robi mi dzień i tylko on potrafi sprawić, że pluję ze śmiechu na własny telefon 😂😂 Byłam bardzo ciekawa czy udało mu się te swoje niesamowite poczucie humoru przenieść do książki. Może i jej nie oplułam w czasie czytania, ale ja naprawdę jestem trudnym przeciwnikiem do rozśmieszania w powieściach. Jednak nie mogę jej nie przyznać tego, że bawi i to konkretnie i że naprawdę dobrze się na niej uśmiałam. Jednak to, co mnie tutaj zaskoczyło to nie byli bardzo fajni i naprawdę w swoim obyciu zabawni bohaterowie, z którymi ten przy książce spędzony czas był wart jego poświęcenia. To również nie było poprowadzenie fabuły książki w dwóch odrębnych światach/czasach co uwielbiam jeśli chodzi o powieści. To także nie był fakt, że humor, który czasem trącił sucharem i tak mnie bawił i nie wydawał mi się przesadzony. Ale tym, co mnie ogromnie zaskoczyło to niezwykle wzruszające zakończenie, morał jaki z niego wypływał. Nooo Panie Mateuszu tutaj czapka z głowy, bo nie spodziewałam się takiego obrotu spraw. Nie raz śmiałam się do łez z Pana kawałów ale żeby ze wzruszenia płakać? To był pierwszy raz 🤭 Polecam Wam tę książkę, jest nawet dość specyficzna.