Pisma. Tom 7. Wzywając Pana

Czerpiąc z wielkiego korpusu dzieł Giustinianiego, na stronicach niniejszego tomu chcemy przedstawić małą próbkę jego solilokwiów. Ograniczymy się tutaj do napisanych w młodości, a zwłaszcza do tych, które zostały datowane przez samego autora. Oto ich wykaz: – Rozmyślanie o wyrzeczeniu się swych dóbr i samego siebie, Jerozolima 1507 (Pensiero 1507); – Wyznanie swych grzechów, pomiędzy 4 lipca a 6 sierpnia 1510 (Confessione); – Rozmyślanie o bojaźni Bożej, koniec grudnia 1510 (Pensiero sul timore); – Rozmyślanie o dobrodziejstwach i o miłosierdziu Boga, koniec grudnia 1510 (Pensiero sui benefici); – Modlitwa codzienna do odmawiania przed psalmodią eremicką, koniec grudnia 1510 (Preghiera 1510); – Rozmyślanie o prawie zakonnika do zmiany miejsca, 9 czerwca 1515 (Pensiero 1515); – Piotr, Paweł, 25 grudnia 1515 (Pietro); – Krótkie postanowienie, 25 grudnia 1517 (Proposito); – Rozmyślanie o poznaniu Boga i o miłości do Niego, 4 kwietnia 1518 (Pensiero apr. 1518); – Rozmyślanie o sprawiedliwości i o miłosierdziu Boga, maj 1518 (Pensiero mag. 1518); – Rozmyślanie o konieczności poznania swych mroków przed wzniesieniem się do światła Bożego, 1518. Zamiłowanie Giustinianiego do tej szczególnej formy literackiej, doskonałe rezultaty, jakie w niej osiągnął, oraz teoretyczna podbudowa, jaką jej nadaje, to kwestie dobrze znane / Lorenzo Barletta EC