Piromani

Uwielbiam bawić się w literackiego górnika i wydobywać książki – diamenty, które nie są na super popularnym topie, bo często przyćmiewają je huczne komercyjne gnioty. I tak właśnie trafiłam na „Piromanów”- pierworodną książkę Emilii Teofili Nowak. Spodziewałam się lekkiej opowiastki o studenckim życiu, a otrzymałam wielowątkową opowieść o poszukiwaniu miłości i akceptacji, która płonąc rozsiewała wokół siebie iskry… "Rzeczy martwe mają z pewnością o wiele więcej duszy niż niektórzy ludzie." Lidka, studentka filologii polskiej, nie ma szczęścia do Kasiek. Dzięki takiej jednej, z pupą na której zmieściłby się koc piknikowy z zastawą dla dwunastu osób, zmienia otoczenie i ląduje w poznańskim akademiku. To kolejne wyzwanie, które stawia przed nią dorosłość. Natyka się tam na całą paletę przeróżnych charakterów, pokus i używek. Znajomości, które zawiera niejednokrotnie spalają ją, ponieważ angażuje się w nie bez pamięci, często kosztem studiów i swoich marzeń. Zestaw akademikowych znajomych: Czesław, Chudy, Nieboski, Szoszana, Piekielski, będą wystawiać na próbę jej zaufanie, ściągną z obłoków i nieraz doprowadzą, że jej poczucie własnej wartości huknie przy zetknięciu z rzeczywistością. Książka napisana jest w formie pamiętnika. Główna bohaterka nie używa górnolotnych słów. Nazywa rzeczy po imieniu, wplata wulgaryzmy dla zaakcentowania sytuacji patowych (ewentualnie pokazując charakterystyczne cechy Szoszany),których życie jej nie szczędzi. Możemy jej towarzyszyć w doli i niedoli, spojrzeć na świat jej wkraczającymi w dorosłość oczami i sercem, które pragnie odnaleźć prawdziwą miłość, parząc się przy tym kilkukrotnie. Nieraz czuje się samotna (najbliższa jej sercu przyjaciółka wyleciała do Japonii, a druga bratnia dusza nie przebywa w Poznaniu) i żaden mail, czy list wymieniony z koleżankami od serca tego nie rekompensuje. Nie jest jej obojętny również los Ukrainy (akcja zahacza o czasy, kiedy świat drżał i łączył się w bólu z naszymi sąsiadami ze wschodu, obserwując z niepokojem konflikt, mogący nawet przerodzić się w wojnę) i te obawy zręcznie wplata do swojej opowieści. „Piromani” napisani są plastycznym językiem (ciekawa jestem, czy to nie zasługa prowadzonego przez autorkę bloga, bo widać, że pisze sprawnie i umiejętnie dobiera słowa),prostym, miejscami nawet mocno dobitnym i do bólu młodzieżowym. Nie brak w nich ironicznych sformułowań, które podnoszą ku górze kąciki ust. Są też jednak takie miejsca w historii Lidki, że ma się ochotę ją przytulić lub chwycić mocno za fraki i powiedzieć jej: „stop! Dziewczyno, opanuj się! Weź się w garść!”. Postacie, które powołuje do życia Emilia Teofila Nowak są wyraziste i na tyle realne, że czytając, sama nie wiedziałam kiedy zaczęłam przejmować się ich losem, a przerzucając kolejne strony poszukiwałam odpowiedzi, czy ci młodzi ludzie poradzili sobie ze swoimi problemami. „Piromani”, to opowieść o młodych ludziach z wadami, zagubionych między dzieciństwem a dorosłością, pełna płomiennych wzlotów i upadków, do szpiku kości życiowa. Pozwala odkurzyć wspomnienia z czasów, kiedy wszystko przeżywało się mocniej i bardziej, przemyśleć ile mostów się spaliło i kiedy płonęło się niepotrzebnie, a odrodzenie z popiołów było niemożliwe. Mam nadzieję, że autorka spłodzi jeszcze niejedną powieść, bo ta pierworodna jest w dechę! :) Opinia opublikowana na moim blogu: www.erpgadki.pl