Pippi na Południowym Pacyfiku

Pippi uosabia wolność: nieograniczoną swobodę działania ale z poszanowaniem uczuć innych ludzi - tych pozytywnych osób, oczywiście, bo innym słusznie należy się nauczka; zerwanie z konwenansami; poszerzanie horyzontów. Czytając tę książkę mogłem wrócić do lat dziecinnych psot, kiedy zainspirowany m.in. lekturą książek Astrid Lindgren wymyślałem z innymi dziećmi z rodziny i sąsiedztwa zabawy, za które dzisiaj rodzice mieliby regularne wizyty kuratora sądowego. Czegóż to nie wymyślaliśmy: wspinaczka po wszystkich okolicznych drzewach, urwiskach i dachach, z zaglądaniem do kominów włącznie; szaleńcze zjazdy z ośnieżonej górki na worku wypchanym słomą; kopanie tuneli śnieżnych w zaspach odległych od domu o setki metrów; ujeżdżanie krów i buhajów na oklep; wielogodzinne kąpiele w rzece nieraz do nocy; tropienie i podchody na nieograniczonym obszarze; chwytanie zaskrońców; skoki na siano z belki pod dachem stodoły; wchodzenie do studni i liczne inne szaleństwa. Na wszystko to był czas, ale dopiero po wykonaniu wyznaczonych prac w gospodarstwie. Dzisiaj z wielkim sentymentem (i lekką trwogą) wracam w myślach do tych zabaw. Na szczęście, jak najbardziej realnie mogę wrócić do lektury książek Astrid Lindgren, które uczyły samodzielności, pomysłowości, odpowiedzialności, życzliwości i po prostu dobroci. Gorąco polecam!