Piotruś Pan i Wendy

Styczniowe wyzwanie LC - klasyka. Moje pierwsze czytanie „Piotrusia Pana”. Oczywiście wiedziałam kto to, czytałam disneyowską wersję, widziałam film, musical. I co po lekturze? I sama nie wiem. Z jednej strony czarodziejsko jest w książce i bajkowo.Tylko gdybym była dzieckiem chyba bym tego nie doceniła. Z drugiej strony moralizatorsko, do bólu. Z trzeciej sam Piotruś - postać pełna kontrowersyjnych cech. Po stu latach od napisania książka żyje - lepiej lub gorzej, ale żyje. Według mnie nie zestarzała się uroczo. Język niby piękny, ale skomplikowana zdania, przygody już niedzisiejsze, tłumaczenie chyba nie przystaje do naszych czasów. Pozostała Nibylandia, magiczny pyłek oraz określenie syndrom Piotrusia Pana i prześmiewcze spojrzenie na tych mężczyzn, którzy ponoć tylko rosną, ale nie dorastają.