Piotr Rzeźnik - zdrajca z Izbicy

„Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli”. Te słowa z Ewangelii św. Jana uważam za bardzo ważne w moim życiu. Myślę, że tylko poznanie i zaakceptowanie prawdy o nas samych i historii naszego narodu może nam pomóc stawać się lepszymi ludźmi. Od dzieciństwa karmiono moje pokolenie narracją o bohaterskich Polakach, którzy cierpieli za miliony i poświęcali życie „za wolność naszą i waszą”. Piękne to były bajki…Niestety, w pewnym momencie nastąpiło otrzeźwienie i przyszło mi zmierzyć się z niewygodnymi faktami. Pierwszy raz za sprawą filmu „ Pokłosie”, po którym wyszłam z kina wstrząśnięta. Oczywiście słyszałam coś tam o Jedwabnem, ale myślałam, że to odosobniony przypadek. Niestety, oprócz Jedwabnego była także Izbica i pewnie wiele innych wsi i miasteczek. Nie jesteśmy żadnym Mesjaszem narodów. Byli wśród nas bohaterowie, byli zwyczajni ludzie, którzy nie wychylali się i chcieli tylko przetrwać wojnę, ale byli też zdrajcy, szmalcownicy i zbrodniarze. O tym jest właśnie reportaż Michała Rzeźnika. Wyobrażam sobie co czuł autor, kiedy zaczął odkrywać prawdę o swojej rodzinie. Jeśli ja czułam prawie fizyczny ból po obejrzeniu „Pokłosia”, to co czuł potomek ludzi, którzy zostali zapamiętani w Izbicy, jako najgorsi zbrodniarze? Wielki szacunek dla pana Michała, że pozostał wierny swoim przekonaniom pomimo bólu, wstydu i poczucia winy za grzechy przodków. Prawda. Bo bez niej nie ma sprawiedliwości i przebaczenia.