Piętno rzeki

Powiem Wam, że miałam obawy, co do Piętna Rzeki. Poprzedni tom mnie nie usatysfakcjonował, a na dodatek fanki autorki zgodnym chórem zakrzyknęły, że Piętno to niczego nie urywa, kapcie też zostają na miejscu. A ja do fanek Briggs to się zaliczyć nie mogę, oj nie… I owszem, obstawiałam, że kolejny tom to pewnie w przyszłym dziesięcioleciu, ale wyszło inaczej. I wiecie co? Pod prąd :D W końcu! Mercy i Adam nie przepychają się. W końcu ich sytuacja się stabilizuje (z opóźnieniem jednotomowym, ech) i w końcu nie ma dziwnych krzywych akcji. W końcu można się skupić na całkiem ciekawej walce ze złolem, choć, niestety, nie od razu. Początek - no z hukiem, zaczyna się tak, że książka zaczyna wchodzić jak złoto, ale po chwili następuje pewne załamanie. Bohaterowie się snują albo robią cosie, dużo cosiów w poziomie. Na szczęście jednak to nie trwa wiecznie. Gdy następuje drugi huk, koło połowy, to trzyma do końca. I ja tę zagadkę, potwora, sposób prowadzenia kupuję. Uwielbiam to, jak indiańska jest ta część. Dowiadujemy się tego i owego o samej Mercy, o jej korzeniach, ale i zwiedzamy kawałek terenu, nowego z nowymi bohaterami. I trafia się tam taki jeden… ON. Rety, nie powiem Wam, kto to, bo to jeden wielki spoiler, ale gość jest pierwsza klasa. Po Piętnie Rzeki mam ogromną chęć na kolejne tomy i muszę, no muszę, sięgnąć po następny szybciej niż za miesiąc :D Trzymajcie kciuki!