Piętno

Piętno to znak, cecha charakterystyczna czasem przyjmująca postać blizny lub znamienia, ale czasem jest to symbol niewidzialny dla innych, ale odciśnięty na naszej duszy. Nie znajdziecie w tej książce oczywistej delikatności, ani złego chłopaka, który tak naprawdę ma dobre serce, nie. Znajdziecie za to mrok wypełniający każdy zakamarek dwóch głównych bohaterów, osoby po przejściach, które przez większość lektury są niejasne i pozostają takie nawet z ostatnim zdaniem. Jest to niedopowiedzenie, które kusi, które pobudza wyobraźnię, co takiego stało się w dzieciństwie Andrasa, że jedynym uśmiechem jaki gości na Jego twarzy jest ten wyrażający kpinę. Mireya to mniej skomplikowana postać, dziewczyna dźwiga na barkach brzemię błędów rodziców, które przeobraziła w zbroję i za wszelką cenę stara się nikogo do siebie nie dopuścić, zgrywa twardą wojowniczkę, jednak pod pancerzem skrywa strach i małą dziewczynkę, która musiała dorosnąć za szybko. Spodziewałam się, że ta książka przeczołga mnie emocjonalnie, że poruszy we mnie struny, które powinny zostać nietykalne do końca, ale tak się nie stało i powiedzieć, że jestem tym zawiedziona, to jak nic nie powiedzieć. Najbardziej zabolał mnie brak odpowiedniego opisu choroby mamy głównej bohaterki i ich relacji, to było coś czego byłam pewna, ponieważ wiedziałam, że co jak co, ale autorka potrafi opisywać emocje jak mało kto. A tutaj taki wątek został potraktowany tak powierzchownie, że dosłownie wywołało to u mnie złość, jak można było zmarnować taki potencjał? Relacja bohaterów, podszyta nienawiścią, niestety mnie nie przekonała, ponieważ nie wiedziałam skąd to się wzięło, Mireya wyrobiła sobie zdanie o Andrasie na podstawie opowieści innych i w sekundę w jej głowie pojawił się obraz potwora. Brakowało mi Jego punktu widzenia, ponieważ czułam, że za tym zachowaniem coś się kryje, coś przerażającego i tragicznego. Uczucie wybuchło tak niespodziewanie, że podskórnie czułam, że zbliżamy się do krawędzi, jednak okazało się, że byłam w błędzie, ponieważ cały czas balansowaliśmy na krawędzi. I nie wiem co Erin Doom ma w sobie i w swoim stylu pisarskim, że rzeczy, które inne książki dla mnie przekreślają i obniżają ocenę o kilka oczek, u niej się gubią, gubią się w metaforach, w precyzyjnie utkanych uczuciach, które w człowieka uderzają raz po raz, czy to jakieś czary? Przysięgam, że „Piętno” wywołało u mnie tylko ułamek tego co „Rzeźbiarz łez”, a i tak nie jestem w stanie ocenić tej powieści źle, ponieważ kiedy teraz próbuję sobie przypomnieć fabułę i to wszystko co mi się podobało i nie podobało, widzę przed oczami mgłę, z delikatnym konturem postaci, postaci kruchych, a zarazem namacalnych, prawdziwych w swoim bólu i niezniszczalnych w odtrąceniu. Wiem, że moja opinia jest sprzeczna, ale nic nie poradzę na to jak wpływa na mnie pióro Erin Doom, powoduje właśnie takie emocje, masz ochotę rzucić książką, a zamiast tego przewracasz na kolejną stronę i z zapartym tchem śledzisz dalsze losy bohaterów. To chyba troszkę przypomina nałóg, krótka satysfakcja, wyrzuty sumienia, a i tak wracasz po więcej. Dziękuję wydawnictwu Flow books za egzemplarz do recenzji.