Pieśniarka zimowych pól

„Istnieją choroby, których nie widać gołym okiem. Nie objawiają się ani kalectwem, ani gorączką, ani bólem mięśni. To choroby duszy.” Joanna Szarańska po raz czwarty zabrała nas w malowniczy krajobraz Granic. Tym razem otulony zimową kołderką. Każda pora roku sprawiła, że z utęsknieniem czekałam na kolejną podróż do miejsca, które bardzo pokochałam. I mimo wcześniejszych deklaracji, że to ostatni już tom zamykający serię, mam nadzieję, że i autorka zatęskni do miejsca, które stworzyła i jeszcze nas tam kiedyś zabierze. „Drobinki szczęścia ważą tyle, co mgiełka nad rzeką.” W tej części Joanna Szarańska odkrywa przed nami tajemnice, którą skrywał dziadek Kacpra. To nie będzie łatwe poznać historię, która zmieni wykreowany obraz Stanisława, którego tak zaciekle bronił i stanął w jego obronie, odtrącając miłość do Marii. Czy po poznaniu prawdy, będzie potrafił przyznać się do błędu i uda mu się naprawić relacje z Marysią? A może już zapomniał o Marii malarce i ktoś inny zajmie miejsce w jego sercu? „Czy warto zawierzyć komuś, kto już z łatwością cię oszukał? Wysłuchać to jedno, ale zapomnieć, ponownie zaufać… To już zupełnie inna historia. Zwłaszcza, gdy krzywdzi cię ktoś bliski.” Czy Krystynka poradzi sobie z zawodem jakim doznała? Tyle razy została skrzywdzona? Zaufała i ponownie, ktoś ją zawiódł? Czy będzie potrafiła wybaczyć siostrze? Czy zrozumie postępowanie Marii? „W sercach mogą być zawirowania, ale w słowach prosta prawda najlepsza.” W tej części było więcej Krystynki, za co bardzo dziękuję Ci Asiu, bo to postać, którą bardzo pokochałam. Jej postawa i to, co ją spotkało bardzo mnie wzruszyła. Pokochałam ją jak, kogoś kto zajmuje bardzo ważne miejsce w rodzinie. Stała się mi bardzo bliska. Jej miłość do zwierząt, którą stawia zawsze na miejscu pierwszym, zapominając o sobie, jest godna naśladowania. Mało jest niestety osób, które z takim oddaniem walczą o życie bezbronnych zwierząt. Na szczęście, los się do niej uśmiechnął i postawił na drodze Marię, która pokazała, że przyjaźń to dar najcenniejszy. „Ma pani rację, nie wybieramy domu, w którym się rodzimy, ani krewnych, nie zaczynamy z czystą kartą. Na szczęście wiele możemy na niej zapisać. Na przykład nazwiska osób, które są nam bliskie i które stają się naszą rodziną z wyboru. Z potrzeby i głębi serca.” Ta książka była pełna wzruszeń, emocji i ciepła. Czytałam ją bardzo niespiesznie, delektując się każdą stroną, bo wiedziałam, że jak zamknę ostatnią stronę, będę musiała rozstać się z bohaterami, choć Granice jeszcze długo gościły w moim sercu. Dziękuję Ci Asiu za tę cudowną serię i wierzę, że jeszcze nas kiedyś zabierzesz w te miejsca, które tak pięknie namalowałaś słowem pisanym. „(…) trzeba płynąć dalej z prądem życia. Ono nie pyta, czy czegoś chcemy, czy nie, po prostu niesie nas ku kolejnym wyzwaniom, radościom i rozczarowaniom.” A Wy Kochani, jeszcze nie czytaliście tej serii, to nie zwlekajcie zbyt długo, bo warto po nią sięgnąć i przenieść się w świat, który was otuli i z pewnością skradnie wasze serduszko. Polecam gorąco. „Nie sposób poskromić tęsknoty za kimś, kto stał się nam bliski.”